Dag 12 // Death Valley & Las Vegas

16 10 2010

Voordat we in Las Vegas aan zouden komen, liep onze route door de Death Valley: de droogste en laagste plek van de USA (en van het gehele Amerikaanse continent). Dit tripreport bestaat voor het grootste gedeelte uit foto’s, want dit Nationale Park is zo ongelofelijk divers aan landschappen, kleuren en vormen, dat het soms lastiger is in woorden te omschrijven dan in foto’s te laten zien.

Vanochtend vertrokken we om half 10 uit Los Angeles waar we ons de afgelopen dagen bijzonder goed vermaakt hadden in de pretparken die de stad rijk is. Alleen de laatste dag Disney was drukker dan de andere dagen in de pretparken. Nu zouden we, met uitzondering van Las Vegas, alleen nog maar in de ‘rust’ terechtkomen en de Death Valley was daar een goed voorbeeld van.

Na een ontbijtje bij de Subway, waar we een footlong broodje hadden besteld, zodat we de andere helft ’s middags in de woestijn op konden eten, reden we richting de Death Valley. Onderweg begon het landschap al flink droog en ruw te worden, we hadden echt het idee al richting de woestenij van de Death Valley te rijden.

We schoten onderweg naar het Nationale Park al flink wat foto’s en hoe verder we reden, hoe mooier het landschap werd. De kleuren die veranderden, hoe droger en ruiger het landschap werd, zo ongelofelijk mooi! Eindeloze rechte wegen waar we overheen reden, dan weer slinger weggetjes door bergen, genieten was het, iedere seconden. De ene keer staken er zwarte puntige rotsen uit een zacht geel landschap, dan stonden er weer 1000’en bosjes over een bruine vlakte verspreid en vervolgens reed je over een bergtop en keek je uit over een enorme uitgestrekte vallei met aan de zijkanten grote bergen, gewoonweg schitterend!

Toen we een paar uur gereden hadden, kwamen we aan bij het informatiecentrum van dit park en hebben we een paar t-shirts gekocht en hebben we onze lunch opgegeten. Na nog een klein stukje rijden, kwamen we bij prachtig gelegen zandduinen aan. Tussen het enorme rotsachtige landschap, zijn de zandduinen (met hier en daar een bosje) erg bijzonder om te zien. Zo stellen wij altijd de woestijn voor: grote zandduinen uitgestrekt tot aan de horizon. De zandduinen lagen hier niet tot aan de horizon, maar het gebied was wel erg groot.

Na een klein stukje gelopen te hebben (in een temperatuur die nu lag rond de 40 graden in de schaduw) en het zand uit onze schoenen te hebben geschud, zijn we verder gereden in de woestijn. Onderweg kwamen we nog een oude verlaten mijn tegen waar we een klein tochtje omheen gelopen hebben. Hier was het landschap weer totaal anders dan bij de zandduinen.

Verderop in de Death Valley stond wederom een informatiecentrum voor de bezoekers die vanaf een andere kant de woestijn in kwamen rijden. Hier stond de temperatuur op 42 graden in de schaduw, en dat merkten we ook. Een stukje lopen in deze hitte kost zoveel energie en kracht dat je eigenlijk liever in de auto zit met de airco aan. We reden verder en kwamen na een stuk rijden aan bij badwater: het laagste punt van de USA, 85,5 meter onder zeeniveau.

We besloten terug te rijden richting het informatiecentrum om daar een andere route te nemen, die ons naar een reeks uitzichtpunten zou leiden. We kwamen na een paar mile rijden aan bij een geweldige plek waar zacht gele golvende rotsen het ene deel van het landschap domineerden en aan de andere kant wat grovere bruinere rotsen lagen. Het beeld was zo groots en onwerkelijk wanneer je er middenin stond. Overweldigend gewoon.

Het begon al goed te schemeren en langzaamaan donker te worden, waardoor we op een gegeven moment besloten verder te rijden richting Las Vegas (dat nu nog ruim twee uur rijden was). Op een gegeven moment zagen we aan de horizon een grote lichtvlek weerspiegelen in het wolkendek, terwijl we nog twee uur moesten rijden. Dit moest wel Las Vegas zijn, maar het was vreemd dat we het licht van de stad nu al zagen (in de Death Valley) op zo’n grote afstand van de stad (op ongeveer 100 miles).

We reden door naar de stad, en twee uur later doemde Las Vegas op achter een paar bergen. Een enorme lichtzee waar grote hotels fier bovenuit staken. De Stratosphere tower (een groot hotel met een uitkijktoren) zagen we staan en ook grote hotels als Bellagio en MGM Grand waren te onderscheiden van de rest. Erg apart om opeens een stad als Las Vegas te zien, met zoveel licht, mensen, casino’s, hotels en restaurants, midden in de woestijn waar we een paar uur geleden de piep in onze oren nog hoorde, omdat het zo stil was.

Sahara was de naam van het hotel waar we de komende dagen zouden slapen, en na het parkeren van de auto en het stallen van onze koffers in onze hotelkamer gingen we de stad in. Naast het hotel lag een monorailstation waar we op konden stappen om zo gemakkelijk en snel de stad in te komen. Ons hotel ligt namelijk wel aan de Strip (de zone waar de meeste (grote) hotels en casino’s te vinden zijn), maar de Strip is zo lang, dat een monorail een goede manier van vervoer is.

Na een ritje zonder chauffeur, want de monorail rijdt uit zichzelf door de stad, kwamen we aan midden op de Strip. We hebben wat hotels en casino’s bekeken, werden constant benaderd door mensen die coupons of aanbiedingen voor escortdames uit stonden te delen, hebben we wat gegeten in een restaurantje. Het is apart om te zien dat de ene kant van de straat (de Strip) voornamelijk uitgaansgelegenheden en hotels bevat die ons deed denken aan Salou en de andere kant een wat hogere standaard heeft. Alles is aan deze kant wat exclusiever, komt een ander type volk op af en de hotels en casino’s zien er net wat exclusiever uit. De enige overeenkomst is dat het allemaal draait om gokken.

Rond 01:00 uur waren we het best wel zat. We hebben een hoop gelopen en gereisd vandaag, waardoor we besloten om te gaan slapen en niet nog naar Fremont Street te gaan, waar het oude gedeelte van Las Vegas ligt. Dit zullen we de komende dagen vast nog wel gaan doen.

Morgen zullen we een fantastische show van de wereldberoemde illusionist: David Copperfield gaan bekijken in het MGM Grand hotel. We hebben kaarten gekocht op rij 3, waardoor we niets van de show zullen missen. Meer hierover (en over de tweede show die we zondag zullen gaan bekijken) in de volgende tripreports.

Advertenties

Acties

Informatie

3 responses

17 10 2010
huib en hilda

wat een fantastische foto’s en verslag wat jullie aan ons presenteren. We zijn stinkend jaloers op jullie. Hebben jullie geen eitje gebakken op de motorkap.
Wat een groot contrast als je vanuit de woestijn de stad ziet. We zijn erg benieuwd naar de volgende verhalen en foto”s. Geniet lekker van alles. Pa vraagt of jullie een tientje in willen leggen op nummer 30.
We horen wel hoe dit afgelopen is.
Groeten van ons en tot de volgende ronde.

17 10 2010
Serge

Ziet er weer goed uit mannen.
Death Valley is tof!

24 10 2010
Evy

Amaaai! Ik wil er niet aan denken hoe het voelt om bij 42 graden in de schaduw in zo’n omgeving te wandelen! Pffffff…. En toch lijkt het me allemaal waard want uniek blijft het toch!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: