Dag 24 & 25 // Naar huis!

8 11 2010

Inmiddels is het alweer ruim een week geleden dat we thuiskwamen. We zijn allebei weer aan het werk en het leven begint bijna weer routine te worden. Maar wel routine met heel veel mooie herinneringen in het achterhoofd. Af en toe zou je bijna vergeten dat je weg bent geweest, maar gelukkig is er dan, ook voor ons, deze site. Heerlijk om af en toe even terug te kijken!

Na onze trouwe blauwe kameraad van de afgelopen weken ingeleverd te hebben bij het verhuurbedrijf, iets dat heel snel geregeld was, liepen we de vertrekhal van het vliegveld binnen. Na het inchecken en de security check bevonden we ons, lekker op tijd, in de vertrekhal van het vliegveld van Salt Lake City.
Daar bleek dat onze vlucht een vertraging van een half uur zou hebben. In Chicago hadden we slechts drie kwartier overstaptijd om onze vlucht naar Brussel te halen, maar met deze vertraging zou dat nog maar een kwartiertje zijn! Dat kon nog spannend worden!

Na ongeveer een half uurtje wachten werd omgeroepen of er al passagiers aanwezig waren voor de vlucht naar Chicago van 12:50, onze vlucht dus, omdat er nog plaatsen beschikbaar waren op een eerdere vlucht. Dat was mazzel! De bagage werd snel onderschept en in het juiste vliegtuig geladen en wij konden direct instappen. En helemaal gratis hadden we plekken gekregen in ‘Economy Plus”, lekker veel beenruimte dus! Zo’n korte tijd van aankomst in de luchthaven tot vertrek met het vliegtuig hadden wij nog nooit meegemaakt. Heerlijk!

De bijnaam van Chicago is “The Windy City” en niets bleek minder waar. Een uurtje voor de landing waarschuwde de piloot al dat het een ‘very bumpy ride’ kon worden. En dat was het! Zodra het vliegtuig op de juiste hoogte kwam om de luchthaven te naderen, begon het ding behoorlijk te trillen, we zagen de vleugels driftig op en neer bewegen, voelden flinke luchtzakken en de wind leek vrij spel te hebben met dit vliegtuigje! Gelukkig zette de piloot het apparaat uiteindelijk weer met alledrie de poten op de grond. Het was voor ons allebei de heftigste landing die we ooit hadden meegemaakt. Maar daardoor natuurlijk ook een van de leukste! 🙂

Na ons nog een uurtje of twee vermaakt te hebben op het vliegveld van Chicago, begon het boarden voor de vlucht naar Brussel. Eenmaal in het vliegtuig bleek dat we hier ook Economy Plus plaatsen hadden! Dat was lekker, want dit is het meest vervelende deel van de reis. Je reist door een hele korte nacht de volgende dag weer in. Eigenlijk zou je moeten slapen, maar dat lukt niet echt omdat het voor je gevoel nog avond is. En vier uur na het diner wordt het ontbijt al geserveerd.
Uiteindelijk stonden we redelijk duf om een uur of half acht in Brussel.

En daar begon de laatste etappe. We wilden graag een kaartje kopen voor het traject Brussel – Mechelen, want voor de rest was het retourtje nog geldig dat we op de heenreis hebben gebruikt.
Het hele kaartjessysteem bij de Belgische spoorwegen bleek overhoop te liggen, dus we kregen van de mannen achter het loket een briefje mee dat we maar aan de conducteur moesten laten zien. Konden we daar, voor het instappen, een kaartje kopen!
De conducteur beloofde ons in de trein langs te komen, maar da’s nooit gebeurd. Prima!
In Brussel, waar we moesten overstappen, hebben we ons nog verbaasd over het tempo waarin de omroepster de spoorwijzigingen en vertragingen moest voorlezen. Omdat het daar al standaard in twee, en soms zelfs in drie of vier talen gebeurde, ratelde de dame in kwestie onophoudelijk door. Hopelijk horen dropjes en drinken bij de arbeidsvoorwaarden van deze functie.

Met enige vertraging/retard/Aufenthalt/delay kwam onze trein naar Rotterdam het station binnenrijden. In Rotterdam hebben we afscheid van elkaar genomen. Wilco pakte de trein naar Nieuwerkerk aan de IJssel om daar opgepikt te worden door de Mama. Ik vertrok via Utrecht naar Hilversum alwaar ik, lekker lui, een taxi heb genomen naar huis. Ik had echt geen zin meer om met al die bagage te sjouwen!

En nu zit het er dus op. We hebben een onvergetelijke reis gemaakt en er met veel plezier verslag van gedaan. We hopen dat jullie, trouwe lezers, net zoveel plezier hebben gehad met het lezen. Nogmaals bedankt voor de reacties en hopelijk snel tot een volgende reis!

Groetjes,
Wilco en Dennis.

Advertenties




Dag 21, 22 & 23 // Salt Lake City

27 10 2010

Salt Lake City? Wat is er gebeurd met Craters Of The Moon? Tja, de planning is afgelopen zondag veranderd in verband met het weer. De weerdiensten voorspelden regen, regen en nog eens regen. Niet echt weer om nog meer natuurschoon te bezoeken wat ons betreft. Bovendien zou het moeilijk worden Yellowstone National Park te overtreffen, dus dat maakte dat park tot een prachtige afsluiter.

We hebben de afgelopen dagen drie seizoenen voorbij zien komen. Zag de omgeving er zaterdag in Yellowstone nog redelijk zomers uit, al was het wel wat frisjes, zondag was het echt herfst. De bomen hadden de strijd opgegeven en de bladeren waren dan ook plotsklaps geel. Het regende de hele dag. We voelden ons alweer helemaal thuis, zo Nederlands leek het! Gisteren was het ineens winter; sneeuw op de bergen om ons heen. Zo snel hebben we de seizoenen nog nooit zien veranderen!

De laatste dagen hebben we lekker rustig aan gedaan. Zondag hebben we lekker uitgeslapen, een ontbijtje gepakt bij Starbucks, waarna we door ononderbroken stortregens van Idaho Falls naar Salt Lake City zijn gereden.
Daar zijn we ingecheckt bij een motel en hebben we nog even een van de grotere winkelcentra bekeken. Omdat de winkels op zondag al vroeg sluiten zijn we vervolgens een heerlijk hapje gaan eten, waarna we hebben geprobeerd of alle spullen nog wel in de koffers pasten. Conclusie: dat wordt proppen.

Maandag zijn we opnieuw lekker lang blijven liggen en hebben opnieuw een Starbucks opgezocht voor ontbijt. Echt de ideale tent voor een licht ontbijtje, met écht lekkere koffie. In Amerika drinkt men over het algemeen koffie waarbij je de bodem van je beker kunt zien. De “bold pick of the day” van Starbucks is altijd een koffie die wél van de sterkte is die we in Nederland gewend zijn. Heerlijk!

De missie die we nog hadden rond Salt Lake City was het bekijken van (en liefst ook een beetje scheuren over) de bekende zoutvlakten. Op de kaart zagen we dat de Great Salt Lake Desert vlakbij de stad begon, dus we verwachtten, naïef als we soms zijn, dat de uitgestrekte witte zoutwoestijn na een kwartiertje wel zou opdoemen! Niets was minder waar. Het landschap dat we zagen was meer viezig grijs dan prachtig wit, gelukkig wel afgewisseld met prachtige besneeuwde bergen. Op ongeveer anderhalf uur rijden van Salt Lake City hebben we een afslag genomen, zijn we een verlaten weggetje ingedraaid in de hoop daar nog iets aan te treffen, maar niets van dat al. Grijze meuk!
We zijn dus maar omgedraaid en onverrichterzake terug naar de stad gereden. Achteraf bleek, de kaart lag nog in het hotel, dat we er bijna waren.

Omdat we toch weer op tijd terug waren in de stad, hebben we een tweetal malls bezocht, hebben een heerlijke hap gegeten (inclusief véél te groot dessert voor mij) en zijn toen weer lekker op tijd gaan slapen!

Vandaag, dinsdag, is onze laatste echte vakantiedag in de USA. En wat doe je dan? Een keer echt Amerikaans ontbijten. Op naar de Denny’s dus, en een royaal ontbijt bestellen, met pancakes, worstjes, bacon, ham, toast en een soort havermoutpap. Heel gek, maar het ging niet op. Zeker niet na dat toetje van gisteravond. Wilco was zo verstandig om alleen wat toast met jam te nemen en een soort mini-oliebolletjes.

Salt Lake City is het hoofdkwartier van de niet geheel onomstreden “Church of Jesus Christ of Latter-day Saints”, oftewel de Mormonen. Een bezoekje waard natuurlijk! Temple Square, waar de vele gebouwen van deze kerk staan, doet nogal grijs, maar wel tot in de puntjes verzorgd aan. Je ziet aan geen van de gebouwen de leeftijd af. Ook al stonden sommige van deze gebouwen er anderhalve eeuw geleden al, ze zijn als nieuw! In het bezoekerscentrum vind je vele schilderijen over het leven, sterven en de wederopstanding van Jezus Christus. Ook is daar veel informatie te vinden over de Mormonen en met name over het ‘Book of Mormon’, dat naast de bijbel de basis vormt van dit geloof.

Vervolgens bezochten we “The Tabernacle”, waar het gelijknamige beroemde koor regelmatig zingt en hebben daar een orgelrecital op het “Tabernacle Organ” meegemaakt. Schijnbaar een van de mooiste orgels in de VS. Hoewel indrukwekkend heb ik er maar matig van kunnen genieten, maar dat ligt vooral aan mijn gebrek aan waardering voor het kerkorgel als muziekinstrument. Wilco wist het uiteraard beter op waarde te schatten.

In het planetarium van Salt Lake City hebben we een film bekeken over zwarte gaten, we hebben nog een mall bezocht (en niets gekocht) en hebben net een heerlijk afscheidsdinertje achter de kiezen.

Vanavond nog even de spullen opnieuw inpakken, de koffers dichtstampen en een laatste nachtje slapen in de USA.
Morgen moeten we weer op tijd op. Onze top-auto van de afgelopen weken (meer dan 6000 kilometer pure mishandeling!) moet naar de autoverhuur en wij stappen in het vliegtuig naar Chicago.
Na een snelle overstap daar, hopen we donderdagochtend in Brussel te staan. En dan nog even met de trein naar huis. Uiteraard volgt er nog een afsluitend tripreportje over deze laatste etappe. Tot dan!





Dag 19 // Zion

23 10 2010

Misschien lag het aan het weer, dat zwaarbewolkt en druilerig was. Misschien was het het seizoen, waarin alle bloemen al verdwenen waren en de blaadjes aan de bomen nog nauwelijks hun herfstkleuren toonden. Misschien waren het de hoge verwachtingen na alle verrassende, bijzondere parken van de afgelopen dagen.
Waarschijnlijk was het een combinatie van alledrie de factoren. Feit is dat Zion Canyon National Park, dat vaak genoemd wordt als één van Amerika’s mooiste nationale parken, ons nogal tegenviel.

Zoals we gisteren door de wolken naar Bryce Canyon reden, zo deden we dat nu richting Zion. Alleen regende het er deze keer ook nog lichtjes bij. Richting Zion National Park begon het landschap al zichtbaar te veranderen. Er was steeds minder begroeiing op de bergen, die nu hun steenbruine kleur lieten zien. Prachtig!

Via een pittoresk, toeristisch dorpje reden we richting het park. Waar in de vorige nationale parken die we bezochten de overgang van het omliggende landschap naar de unieke elementen van het park plotsklaps plaatsvond, wat zeker een bijdrage leverde aan het verrassingseffect, ging dit bij Zion geleidelijker. Langzamerhand rijd je de diepe kloof in waar het in Zion Canyon om draait.

Uiteraard mochten we met ons pasje weer gewoon doorrijden van de parkwachtster. In tegenstelling tot de vorige parken die we bezochten, is Zion per auto slechts beperkt toegankelijk. Een zeer regelmatig rijdende pendelbus brengt je het diepst het park in. Onze auto hebben we dan ook achtergelaten bij het bezoekerscentrum van het park.

Het plan was om een aantal van de wandelroutes te volgen die zijn uitgezet. Met de pendelbus zijn we tot en met de laatste stop gereden. Zo konden we, droog en warm, alvast een indruk krijgen van dit park.
Het is een machtig gezicht om de enorm hoge rotswanden om je heen, tot in de wolken, te zien oprijzen. Je voelt je dan ook ontzettend klein. Indrukwekkend is het park in die zin zeker!

Op het verste punt aangekomen was het al iets harder gaan regenen. Maar om je heen kijken en foto’s nemen kan natuurlijk altijd!

We besloten de pendelbus, stop voor stop, terug te nemen naar de ingang. Bij iedere stop zijn we uitgestapt om de omgeving te bekijken en foto’s te maken. We hebben een hele kleine trail gelopen toen het even wat droger was. Deze trail liep tot de ‘weeping wall’. Regenwater druipt langzaam door de zandsteen waar deze rotsen uit bestaan en komt door, onder meer, deze wand naar buiten. Het regenwater doet er meer dan 1000 jaar over om hier weer tevoorschijn te komen! Zelfs als het buiten droog is “huilt” de rots.

Na deze korte trail begon het steeds harder te regenen en besloten we er bij de rest van de stops van de pendelbus alleen nog uit te gaan voor een paar foto’s en dan door te rijden richting Yellowstone National Park.
Ik weet zeker dat we, met mooier weer en het lopen van meer en langere trails, een beter beeld van dit park hadden gekregen. De indruk die nu vooral achterblijft is die van veel (weliswaar zeer indrukwekkende) kolossale bruine rotspartijen met veel groen ertussen en nog veel meer grijze wolk erboven. In ieder geval misten we de factor “uniek”, die bij bijvoorbeeld Bryce en de Grand Canyon duidelijk wel aanwezig was.

Inmiddels zijn we, na ruim 8 uur en 835 kilometer rijden, in de staat Idaho aangekomen. Omdat de weersverwachtingen voor de komende dagen steeds slechter worden (veel sneeuw en dus mogelijk onbegaanbare wegen), gaan we morgen al naar Yellowstone. Daarover meer in een volgend report!





Dag 17 // Arches

22 10 2010

Rond half tien vertrokken we, na een ontbijtje bij de Subway, richting Arches National Park.
Al rijdend zie je het landschap weer helemaal van uiterlijk veranderen. Zo mooi dat je je soms afvraagt wat de argumenten zijn om van de ene plek een nationaal park te maken en van het ander niet. Pas wanneer je zo’n park binnenrijdt weet je weer waarom. Mooi alleen is niet genoeg, er moet iets zijn dat het landschap uniek maakt.

De vertaling van “arch” is “boog”, en bogen zijn dan ook de hoofdattracties van Arches National Park.

Door water en ijs, extreme temperaturen en ondergrondse bewegingen van zout zijn hoge uitstulpingen in het landschap ontstaan. Door erosie ontstaan er gaten in de zwakke plekken van deze rotsformaties, waardoor een boog overblijft. In Arches National Park bestaan meer dan 2000 van dit soort bogen, de meesten heel klein en enkele bijzonder groot. Naast deze bijzondere rotsen is ook de rest van de natuur de moeite van het bekijken meer dan waard.

Rond 11 uur reden we het park op. Via ruim 36 kilometer asfaltweg zijn mooie plekjes te bereiken.

De allermooiste plekken vind je door een stuk te wandelen. Er zijn uitgebreide wandelpaden (hike trails) uitgezet, via welke je vlakbij of zelfs onder/in de bogen kunt komen.

Het eerste paadje besloeg slechts een halve kilometer en leidde ons rond de Balanced Rock. Dit had op zich nog niets met de arches te maken, maar liet wel goed zien wat miljoenen jaren erosie kan doen. In de komende duizenden jaren zal de natuurlijke zuil waarop deze rots rust ongetwijfeld een keer de geest geven en stort de gigantische steen met donderend geweld naar beneden. Wanneer dat precies gebeurt kan niemand voorspellen…

De volgende trails die we liepen hadden een lengte van 1,2 en 1,6 kilometer en brachten ons bij de Double Arch, de North- en Southwindow en Turret Arch. De trails die rond deze prachtige bogen lopen zijn relatief vlak. Soms loop je over mooi aangelegde paden, soms ook over de rotsbodem en tussen de rotswanden door.

We besloten de Delicate Arch vanaf een nabijgelegen viewpoint te bekijken. Dit uitkijkpunt was te bereiken via een redelijk steil omhooggaand pad van bijna een kilometer. Ik kon al goed merken dat mijn conditie nog wel wat workout op de crosstrainer kan gebruiken, want terwijl ik op driekwart van de route stond te hijgen was Wilco al boven. Eenmaal boven aangekomen was de teleurstelling groot, toen bleek dat deze arch een stuk minder indrukwekkend exemplaar was dan we hadden verwacht.

De volgende trails brachten ons bij de Tunnel Arch, Pine Tree Arch en, wat mij betreft de mooiste, de Landscape Arch.

Vroeger kon je onder deze imposante boog doorlopen, maar sinds er enkele jaren geleden een enorm stuk van is afgebroken, is het pad onder de boog gesloten. Het pad loopt er nu voor langs.

De trail gaat na de boog nog even verder, maar dan wel een stuk onherbergzamer. Ik was ondertussen, na het “beklimmen” van diverse steile hellingen wel weer even klaar met hiken en we besloten dan ook niet verder te gaan. Terug was nog altijd 2,6 kilometer flink heuvelachtig terrein met een brandend zonnetje op onze bol. We waren dan ook best blij met de jerrycan ijskoud water in de auto.

Nog één fotootje van het indrukwekkende landschap, dan gaan we op weg naar het plaatsje Torrey om daar de nacht door te brengen. Morgen rijden we dan door naar Bryce Canyon National Park. En daarvan volgt uiteraard weer spoedig een verslag!





Dag 13 & 14 // Las Vegas

19 10 2010

Veel en goed eten voor weinig, zere voeten van het lopen en shows van wereldklasse. Dat was Las Vegas voor ons.

Ik schrijf dit tripreport in de auto, op weg naar de Grand Canyon. We hebben twee indrukwekkende maar vermoeiende dagen achter de rug. Het contrast met de natuur die achter (Death Valley) en voor ons ligt kon bijna niet groter zijn. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Wilco schreef al over onze aankomst in Las Vegas, waarbij we redelijk onaangenaam verrast werden door de ‘Salou-sfeer’ op een groot deel van de Strip. Ik zal de twee dagen beschrijven die we in Sin City doorbrachten, waarbij we die sfeer zoveel mogelijk vermeden hebben.

Afgelopen zaterdag begon redelijk laat. We hadden besloten wat uit te slapen, omdat deze dagen de enige zijn die ons daar de gelegenheid voor bieden. Omdat we nog even op jacht wilden naar nieuwe schoenen (voor weinig) zijn we naar de dichtstbijzijnde Outlet gereden en hebben daar meteen ontbeten. Hoewel, lunch was, gezien het tijdstip, een betere omschrijving.

De staat Nevada is de staat waar alles mag wat in de rest van de USA niet mag. Prostitutie, gokken, bijna overal binnen roken, alles kan. De grootste stad van deze staat is dan ook dé plek waar heel Amerika, van jong tot oud, van onder modaal tot ver daarboven, naar toe gaat om een paar dagen helemaal uit de bol te gaan en alles te doen dat god verboden heeft. Niet voor niets kom je overal de slogan tegen “What happens in Vegas, stays in Vegas”.

Omdat gokken legaal is, is dat de grootste handel van de stad. Je kunt zo ongeveer overal gokken, in tankstations, de McDonalds, maar vooral de grote hotels hebben er hun core business van gemaakt. Las Vegas Boulevard (de Strip) bestaat voor een belangrijk deel uit bizar grote hotels, voorzien van gigantische casino’s, meerdere restaurants en zelfs shopping centers waar een middelgrote stad in Nederland jaloers op zou zijn. Vaak zijn deze hotels prachtig ingericht naar een bepaald thema. Zo is er Paris, inclusief Eiffeltoren, Arc de Triomphe en gezellige Parijse winkelstraatjes (binnen!). In The Venetian waan je je in Venetie, inclusief ‘O Sole Mio’ zingende gondeliers die de toeristen over het water varen dat midden door dit overdekte winkelcentrum loopt. En ga zo maar door.

‘s-Avonds stond een show van de wereldberoemde illusionist David Copperfield in het MGM Grand op het programma. De kaarten dienden ‘s-middags afgehaald te worden bij dit gigantische casino-hotel, waar Michael Jackson ooit zijn eigen suite had.
Vervolgens hebben we een stukje gelopen op de Las Vegas Boulevard en hebben we een aantal van de casino’s en shopping centers bewonderd. Per hotel/casino/winkelcentrum ben je minimaal een half uur kwijt om er van begin tot eind doorheen te lopen. Bij het Bellagio, een hotel met een chique uitstraling, vindt in de  vijver (of is het een klein meer?) regelmatig een indrukwekkende watershow op muziek plaats. Hier hebben we dan ook een paar keer naar staan kijken. Genieten!

Bij Harrah’s, een keten van casino’s, is de “Buffet of Buffets-pass” te koop. Een pas waarmee je binnen 24 uur onbeperkt in 7 buffetrestaurants in 7 verschillende casino’s kunt eten. En dat voor nog geen $40,00! Die pas moesten we natuurlijk hebben! ‘s-Avonds zaten we dan ook in Paris heerlijk van de overvloed aan eten te genieten.

Daarna was het tijd voor David Copperfield! Terug naar het MGM Grand ging eenvoudig, omdat we een 3-dagen kaart hebben gekocht voor de monorail die langs de strip rijdt. Het theater was redelijk van omvang maar toch intiem, dankzij de opstelling met tafeltjes en stoeltjes. Wij hadden prachtige plekken aan een tafeltje, helemaal vooraan in de zaal. Als we nu die illusies nog niet kunnen doorgronden…

In anderhalf uur laat David een complete auto uit het niets op vier zuilen op het podium verschijnen en loopt hij dwars door een levensgrote ventilator. Hij ‘tovert’ door volstrekt willekeurige bezoekers genoemde getallen uit een vóór de show hoog aan het plafond opgehangen kluis. Niet alleen op papier geschreven, maar ook op cassette opgenomen en in nummerplaten gestanst. Iets dat je toch niet even ongezien doet, lijkt me. Ik had wel iets bijzonders verwacht, maar niet de grote illusies die ik vanavond heb gezien. David Copperfield zet een fatastische show neer met naast deze grote acts ook hele kleintjes. Hij betrekt het publiek heel sterk in wat hij doet en blijkt ook nog over een grote dosis humor te beschikken. Zeer indrukwekkend om deze wereldberoemde artiest van zo dichtbij aan het werk te zien en nee, het is ons nog steeds niet duidelijk hoe hij de meeste illusies voor elkaar krijgt.

Na afloop van de show hebben we de bus gepakt naar Fremont street, waar het ‘oude’ Las Vegas zich bevindt. Dit is het Las Vegas uit de oude films en uit de tijd dat Elvis Presley er nog optrad, met fameuze casino’s als de Golden Nugget. We dronken er een heerlijke ‘New Orleans-stijl’ Daiquiri, in een glas in de vorm van een Football. We hebben ‘m allebei niet helemaal leeggekregen.

We lagen pas diep in de nacht in onze bedden en vroeg stonden we weer op. We wilden nog veel van Las Vegas zien en we moesten natuurlijk uitgebreid gebruik maken van onze 24-uurs buffet pass!
Voor het ontbijt besloten we naar het Imperial Palace hotel te gaan, waar zich The Emperors Buffet bevond. De aankleding van dit restaurant deed een beetje Afrikaans aan, wat best vreemd is voor een Chinees gethematiseerd hotel. Het ontbijt smaakte er niet minder om, de croissantjes waren zelfs echt knapperig en smaakten naar croissant! Da’s wel wat anders dan de smerige meelballen die je normaal in dit land aantreft.

Onze missie voor vandaag was attracties doen! Sommige hotels hebben namelijk, naast restaurants, casino’s en winkelcentra een achtbaan of een compleet pretparkje in huis! In het in nogal deplorabele staat verkerende Circus Circus hotel is de AdventureDome gevestigd. Een overdekt minipretpark met allerlei attracties, waaronder een achtbaan; de Canyon Blaster. Een iets compactere versie van de Python in de Efteling, maar dan binnen dus. Een leuke rit later waren we op weg naar ons eigen hotel; Sahara. Daar bevindt zich ook een achtbaan: Speed The Ride. Deze gelanceerde achtbaan is heerlijk, maar ze laten ‘m maar eens per kwartier vertrekken. Best lang wachten voor een ritje van pakweg een minuut.
De Stratosphere Tower is de hoogste toren van de westkant van de USA en daar bovenop is een aantal spectaculaire attracties gebouwd, die stuk voor stuk de hoogte nog eens benadrukken. Je kunt zelfs langs de toren naar beneden springen (gecontroleerd aan een kabel gelukkig). Helaas kwam er nogal slecht weer aan, waardoor alle attracties gesloten waren.


Dan maar op weg naar het hotel New York New York, helemaal aan de andere kant van de Strip. Daar staat de achtbaan “Manhattan Express”. Maar niet voordat we nog even geprofiteerd hebben van onze buffetpas! In het Ceasars Palace hotel (Romeins gethematiseerd uiteraard) hebben we een heel klein beetje van het normale buffet gegeten, maar vooral veel van de overheerlijke toetjes. Het Lago buffet in Ceasars Palace staat bekend om de fantastische desserts.

In het Bellagio-hotel hebben we onze kaarten opgehaald voor de show “O” van Cirque du Soleil van die avond. Schuin aan de overkant (en weer ruim een half uur lopen) kochten we nog wat T-shirts. Ik had wat weinig shirts van thuis meegenomen, dus de 5 shirts voor 10 dollar aanbieding kon ik niet laten lopen. Toch wat aan m’n lijf en het hoeft niet per sé mee terug naar huis.

Bij de Manhattan Express roller coaster aangekomen bleek ook deze gesloten door ‘inclement weather’. Jammer jammer jammer… vooral Wilco had deze achtbaan graag nog even willen doen.

Nadat we onze T-shirtverzameling hadden gedropt in ons hotel was het inmiddels alweer ruim na zessen. Wederom tijd om ons pasje te benutten voor een heerlijk buffet! Ditmaal kozen we voor het “World of Carnival Buffet” in het Rio hotel. Dit is het grootste buffet van Las Vegas, met keuze uit Chinees, Japans, Italiaans, Seafood, Mexicaans, salades, toetjes, etc. etc. Het totale buffet is maar liefst een (Amerikaans) Footballveld lang. En onze voeten waren al redelijk op van het vele geloop in deze stad.
We hebben ons redelijk ingehouden, al konden we de, vers voor ons klaargemaakte, Japanse hap niet aan ons voorbij laten gaan. We hebben afgesloten met één bolletje ijs en zijn toen richting het Bellagio gegaan voor de show.

Ook hier hadden we weer prachtige plekken, in het middelste deel, derde rij van voren. Met onze neus op de actie dus!
Zowel Wilco als ik waren diep onder de indruk. Voor ons allebei was het de eerste Cirque du Soleil show die we bezochten, maar dit smaakt absoluut naar meer. Wat we gezien hebben is eigenlijk niet te beschrijven, maar ik doe een voorzichtige poging. “O” speelt zich af in en rond het water. Het podium van het Bellagio is dan ook, zonder dat je het als publiek merkt, geheel of gedeeltelijk te veranderen van een diep zwembad tot een echt podium. Zo’n veertig artiesten die, begeleid door live muzikanten, halsbrekende toeren uithalen, je laten brullen van het lachen en je verwonderen in een groots, totaal surrealistisch decor. Je moet het echt zelf gezien hebben. Wederom een topshow!

We hebben snel de monorail genomen naar ons hotel, waar onze voeten een vreugdesprongetje maakten toen de schoenen eindelijk uit mochten.

Morgen weer vroeg op en op weg naar Hoover Dam en Grand Canyon!





Dag 10 // Universal Studios Hollywood

14 10 2010

Alweer de een na laatste pretparkdag op rij. Morgen nog een dagje Disney en dan neemt onze trip een heel andere wending; de glitter van de miljoenen lichtjes in Las Vegas, al is dat goed beschouwd natuurlijk ook een groot pretpark.

Vandaag een heel ander soort glitter (en glamour), namelijk dat van Hollywood. Universal Studios om precies te zijn. Universal Studios Hollywood is een pretpark, maar ook een interessante, ontspannen blik op de filmwereld. Op deze plek wordt al sinds 1914 gefilmd door wat nu een gigantisch entertainmentbedrijf is.

Nadat we de auto in de Jurrassic Parking (*grin*) hadden geparkeerd, belandden we via de roltrappen op de Citywalk, het shopping- en restaurantgedeelte dat bij het park hoort. Daar hebben we onszelf eerst getrakteerd op een lekker licht ontbijtje bij de Starbucks.

Vervolgens snel naar de studio’s! Omdat dit park vandaag slechts van 10.00 tot 17.00 geopend was, zijn we gewapend met een “Front of the Line Pass” naar binnen gegaan. Dit pasje is wat duurder dan de normale toegang, maar je kunt dan ook bij alle attracties de hele wachtrij voorbij en bij alle shows zijn er plaatsen voor je gereserveerd. Wel zo makkelijk als je weinig tijd hebt en toch veel wilt zien!

De eerste rit van de dag was “The Simpsons Ride”. In een achtpersoons simulator ervaar je, zwaar ‘over the top’, een dagje pretparken in Krustyland. Natuurlijk gaat daar, op de typische komische Simpsons-manier, van alles bij mis. Deze attractie staat garant voor een hoop geschud en gebonk, maar ook tranen van het lachen.

Universal Hollywood bestaat, door de ligging op een berg, uit een hoger en lager gelegen deel. Vier roltrappen lager bevonden we ons in het “Lower Lot”. In dit deel van het park zijn momenteel maar twee attracties geopend; The Mummy en Jurassic Park. De eerstgenoemde is een wilde, verrassende roller coaster rit in Egyptische stijl, naar de gelijknamige film. Leuk dat deze attractie anders is dan zijn broertje in Florida. Jurassic Park bezoek je met grote rubber boot. Je vaart rustig door het groen, waar af en toe een dino opduikt. Maar natuurlijk breken de beesten en daarmee ook de hel los. Uiteindelijk eindig je met een grote plons en, meestal, ook met een nat pak.

Waar ook een groot deel van het publiek nat werd, was bij de show “Water World”. Deze show heeft geen heel sterk verhaal, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met special effects, waaronder een vliegtuigje dat vlak voor je ogen in het water stort!

De langstdurende en waarschijnlijk ook de langstlopende attractie in Universal Studios Hollywood is de Studio Tram Tour. Onder leiding van een gids met kennis van zaken én humor word je langs de vele, grote filmstudios geleid, maar ook door de “backlot”, de plek waar allerlei decors staan (vooral straten en gebouwen) die gebruikt worden in film- en televisieproducties. Naast het bekijken van en uitleg krijgen over deze straten en gebouwen, is er wat extra vermaak ingebouwd. Zo kom je, met tram en al, in de 3D-film “King Kong” terecht, met een projectie in 360 graden om je heen en waarbij de tram door de grote aap flink heen en weer geschud wordt. Ook maak je onder meer een aardbeving en een overstroming mee en word je achterna gezeten door Norman Bates, de psycho uit Psycho. Kortom, deels een serieuze tour, deels een attractie op zich. Hieronder een door King Kong verwoest Tourtrammetje en een stukje decor van War of the Worlds.

Na nog een paar attracties sloot het park haar deuren alweer en hebben we deze topdag afgesloten met heerlijk eten bij een Chinees restaurant op de Universal Citywalk. Al moest ik natuurlijk ook even kijken naar deze overheerlijke hamburger!

Omdat we toch in Hollywood waren, hebben we natuurlijk de beroemde letters nog even opgezocht en zijn we naar Hollywood Boulevard gereden, waar toevallig de premiere van “Jackass 3D” ging beginnen. Limousines, veel licht, minstens evenzoveel camera’s en een menigte gillende fans waren er te zien. En een acteur die, vlakbij ons,  handtekeningen uitdeelde. Wij herkenden ‘m niet, maar een imdb-check leerde ons dat het Johnny Knoxville was. Nu ken ik ‘m niet meer alleen van naam, maar ook van gezicht, wat dat ook waard is.

Van veel grotere waarde zijn al jullie reacties tot nu toe, op de site, via email, Facebook, Hyves, Twitter en wat dies meer zij. Wij vinden het leuk om onze verhalen te delen, maar nog leuker dat ze gelezen en gewaardeerd worden! Bedankt daarvoor!

Nu op tijd weer ons mandje in, want morgen wacht ons weer een dagje Disney!





Dag 8 // Knott’s Berry Farm

12 10 2010

Vorig jaar mocht ik, tijdens een korte trip, al kennismaken met het medische wereldje in Amerika. Ik was toen door een spin(netje) in mijn voet gebeten, waardoor ‘ie een aantal malen dikker werd. Dit keer was het de beurt aan Wilco. Hij heeft al een paar dagen last van behoorlijke spierpijn in zijn kuit en dat wordt maar niet minder. Vanmorgen stonden we dus al op tijd bij een medisch centrum in de buurt van ons motel.

Nadat we vriendelijk welkom waren geheten, dienden er eerst drie formulieren te worden ingevuld en $85,00 te worden afgerekend vooraleer de geneesheer een blik op de kuit in kwestie wilde werpen. De arts kwam na zijn onderzoek tot de conclusie dat toch echt een spier de oorzaak was van de problemen en dat de oplossing vooral gezocht moest worden in rust. Helaas gaat dat deze vakantie niet lukken, dus zal de bewuste spier genoegen moeten nemen met ijs, tijgerbalsem en zo nu en dan een flinke dosis pijnstillers.

Na een heerlijk ontbijtje te hebben genuttigd bij de Subway werd het tijd voor ons volgende pretpark: Knott’s Berry Farm. De naam zegt het al, dit was ooit de bessenplantage van de familie Knott. Dit park is niet al te lang geleden overgenomen door Cedar Fair, de eigenaren van onder meer het park van wereldklasse Cedar Point in Sandusky Ohio. Ook is Cedar Fair eigenaar van California’s Great America, het eerste pretpark van deze trip. De parken van Cedar Fair staan bij de fans bekend om het altijd met volle capaciteit rijden van de attracties, hoe rustig het ook is. In Knott’s Berry Farm was dat niet zo, maar dat was dan ook écht niet nodig. Het was zo rustig in het parkje, dat we steeds meteen in een attractie konden instappen.

Toppers van het park zijn de inverted achtbaan “Silver Bullet” en de gelanceerde roller coaster “Xcelerator”. Laatstgenoemde brengt je in 2,3 seconden naar een snelheid van 132 km/uur, waarna je recht omhoog gaat, de top over, recht naar beneden, om vervolgens na een korte maar hevige rit weer terug te keren in het station. Een geweldige ritervaring, vergelijkbaar met Top Thrill Dragster in Cedar Point (zie onze tripreports uit 2005).

Ook de overige achtbanen mochten er zijn, waaronder een spinning coaster (met draaiende bakjes) en een woeste maar heerlijke houten achtbaan; “Ghostrider”.

De nieuwste aanwinst van het park, “Pony Express” is helaas gesloten. Enkele dagen geleden zijn twee treinen van deze achtbaan niet al te zachtzinnig tegen elkaar geklapt, waarbij een aantal bezoekers gewond is geraakt. Deze roller coaster, waarbij het de bedoeling is dat een rit op een paard wordt gesimuleerd, zal voorlopig nog wel gesloten zijn.

Omdat het zo ontzettend rustig was in het park, hadden we het na een paar uurtjes wel gezien en zijn we op zoek gegaan naar een mall om iets te eten en wat te shoppen. De Chinees in het foodcourt van de dichtstbijzijnde mall kon onze goedkeuring wel wegdragen, dus daar hebben we smakelijk gegeten! Na lekker gesnuffeld en gekocht te hebben in allerlei winkeltjes, zijn we nog snel op zoek gegaan naar een andere mall, namelijk een waar een winkel van Abercrombie & Fitch gevestigd was. We zijn namelijk allebei nogal gek van een geurtje dat daar (en alleen daar) verkocht wordt, dus dit was een must! Uiteindelijk kwamen we terecht in de South Coast Plaza, wat de LA-variant van de PC Hooftstraat moet zijn. Vele tientallen winkels van merken als Versace, Prada en Louis Vuitton. Etalages zonder prijskaartjes, want de prijs, ach, daar maalt de doelgroep niet om. Ergens tussen deze chique winkels met voor ons onbetaalbare spullen, vonden we een Abercrombie & Fitch. De geurtjes zijn weer binnen en daar ging het om!

Morgen Disney! Tot dan!