Dag 20 // Yellowstone

24 10 2010

Het toppunt van natuur…, die omschrijving durf ik na vandaag wel te geven aan Yellowstone National Park. Wat een ongelofelijk schouwspel van natuur hebben wij vandaag mogen aanschouwen in, wat mij betreft, het mooiste Nationale Park dat we deze trip bezocht hebben.

Vanochtend begon voor ons vroeg, om 6:00 uur hadden we de wekker staan na een lekker nachtje slapen in ons hotel in Idaho Falls, dat op ongeveer een kleine drie uur rijden van Yellowstone ligt. Omdat we gisteren een slechte dag hadden in Zion (wat weer betreft) en we aan de hand van de weervoorspellingen zagen dat zondag een slechte dag zou worden in Yellowstone National Park, besloten we vandaag erg vroeg op te staan. Het slechtere weer (sneeuw / regen) zou namelijk in de loop van zaterdag al gaan beginnen. Hoe eerder we dus in het park zouden zijn, hoe beter. Op deze manier zouden we nog zoveel mogelijk kunnen genieten van het park.

Toen we vertrokken uit het hotel was het nog donker buiten, waardoor we slecht konden inschatten wat voor weer het zou zijn en worden die ochtend. Gelukkig bleek, na een stuk rijden, dat we wederom geluk hadden, want de zon scheen en de lucht was prachtig blauw. Na een stuk rijden, kwamen we rond 10:00 uur aan bij het park. Een ontzettend aardige parkranger heette ons van harte welkom en na ons van de nodige informatie te hebben voorzien, reden we het park in.

Op de weg naar het park toe en ook de eerste stukken in het park zelf, werden we vooral geconfronteerd met prachtige naaldbossen langs de kanten van de weg. We volgden de weg en na 23 km gereden te hebben, namen we de afslag naar rechts. Het park is ontzettend groot, dat zagen we al aan de grote afstanden die stonden ingetekend in de parkmap die we gekregen hadden. De eerste bestemming in Yellowstone was het ‘Lower Geyser Basin’ dat op route naar dé geiser van het park ligt: de Old Faithful.

Deze eerste stop in Yellowstone, waarbij we een stuk over houten vlonders konden lopen tussen de geisers en modderpoelen door, overweldigde ons al ontzettend! Allereerst was het enorm bijzonder om de rokende gaten en poelen van zo dichtbij te kunnen bekijken. Daarnaast maakte het geluid en de geur het plaatje compleet. De sissende stoomkolommen die naar buiten kwamen, het gebubbel van de modderpoelen, het omhoog komende water uit de geisers, schitterend! De omschrijvingen zoals ik ze maak klinken misschien waardeloos of zijn moeilijk in te beelden, eigenlijk moet je het ervaren wanneer je zelf in Yellowstone bent. 

Vervolgens reden we door naar het ‘Midway Geyser Basin’ dat ten opzichten van het riviertje, dat naast deze geisers liep, een stuk hoger lag. Het kokende water stroomde daardoor ook via kleine stroomversnellingen en watervallen naar het riviertje toe. Prachtig om te zien hoe het stomende water zo het koude rivierwater in liep. De geisers hier waren meer grote poelen met kokend water erin. Lange tijd geleden was één van de geisers nog actief, maar nu niet meer. De poelen hebben geweldig mooie blauwe kleuren en op de randen, die soms groen, oranje, geel of bruin zijn, zetten bacteriën en micro-organismen zich af. Hierdoor ontstaat er een geweldig kleurenpalet rondom en tussen de poelen, of spings (zoals ze in Yellowstone genoemd worden). De bassins liggen een stuk uit elkaar en ertussen is wat hoogteverschil, zodat het water ook tussen de verschillende waterbassins stroomt. Ook hier zetten de bacteriën en micro-organismen zich af, waardoor er een scala aan patronen, vormen en kleuren ontstaan. Erg bijzonder om te zien!

We waren op weg naar de ‘Old Faithful’, de grootste geiser van Yellowstone, maar onderweg er naartoe werden we steeds verrast door dampende geisers en poelen langs de weg. Hierdoor zijn we nog eenmaal gestopt en hebben we een stuk tussen de geisers doorgelopen en veel foto’s gemaakt. Ook kwamen we nog een bizon tegen die net het riviertje aan het oversteken was.

De ‘Old Faithful’ geiser spuit ongeveer één keer in de 90 minuten het water tot een hoogte variërend  van 106 tot 180 feet. Een eruptie duurt tussen de anderhalf en vijf minuten en tijdens deze eruptie spuit er (afhankelijk van de duur) 3700 tot 8400 gallons water naar buiten. Nadat wij de giftshop bezocht hadden om wat souvenirs van het park aan te schaffen hadden we weer eens geluk. Na 15 minuten wachten begon de ‘Old Faithful’ aan  een eruptie. We hadden een mooie plek op één van de bankjes die om de geiser heen geplaatst waren en konden zo genieten van het natuurfenomeen.

Na deze grote geiser zijn we onze tocht door Yellowstone gaan vervolgen, aangezien we al best veel tijd kwijt waren aan het eerste deel van de route. We zijn verder gereden en kwamen na een aantal kilometer bij Yellowstone Lake uit. Onze weg naar dit grote meer liep voornamelijk door het bos, maar toen we bij het meer uitkwamen, stonden ook hier op sommige plekken dampende geisers naast: een erg apart schouwspel om te zien.

We vervolgden onze tocht langs de Yellowstone River (stroomafwaarts) waar we onderweg gestopt zijn bij de ‘Mud Volcano’. Op deze plek ligt een grote modderpoel die behoorlijk kookt en waar een grote hoeveelheid zwavel te ruiken is (dit ruikt naar rotte eieren). Alles was bijzonder goed bereikbaar (niet alleen hier, maar tot nu toe overal in Yellowstone National Park) doordat er veel houten loopbruggen aangelegd waren naar de diverse geisers, modderpoelen en over zure gronden. De kokende modderpoel was vroeger een geiser die de modder ver over de bomen, die dicht bij de poel stonden, heen spoot.

In de buurt van deze moddervulkaan lag de ‘Dragon’s Mouth’, iets dat wij nog nooit gezien hadden. Uit een gat in de berg kwam een grote hoeveelheid stoom en daarnaast kwam er grijs water in golven naar buiten. Het geluid dat uit het gat kwam is inderdaad te beschrijven als het geluid van een grommende draak. Ongelofelijk en eigenlijk niet met een pen te beschrijven.

We zijn een korte trail van een kilometer gaan lopen over de houten vlonders die ons verder de berg op bracht. Boven kwamen nog wat bubbelende spings tegen, waarin bij sommige alleen wat kleine belletjes omhoog kwamen en bij anderen het water stevig omhoog gestuwd werd. De zwaveldamp werd soms steeds heftiger, maar was nog steeds goed uit te houden (zonder braakneigingen).

De auto stond beneden op ons te wachten en we reden verder naar de Canyon die verder stroomafwaarts lag. Onderweg veranderde het landschap van bos naar duinlandschap, naar prairie, naar rotsachtig. Fantastisch om te zien hoe het landschap zo drastisch veranderd op een dusdanig korte afstand in Yellowstone.

Voordat we bij de Canyon aankwamen, lagen er nog twee watervallen op de route. De zogenaamde upper falls waren de kleinste van de twee en hadden een hoogte van 33 meter, terwijl het water bij de lower falls een diepte van 94 meter instortte. Ongelofelijk spectaculair om te zien, vooral de laatste waterval! Hier stortte het water ook de Canyon in die op onze route lag om te bekijken. Direct werd de naam van het park duidelijk, aangezien de Canyon volledig uit gele steen bestaat. De diepte die we in konden kijken vanuit de diverse uitzichtpunten is onbeschrijfelijk en moeilijk vast te leggen op foto (uiteraard hebben we dit toch geprobeerd).

Omdat we ontzettend genoten van het park ging de tijd erg hard en we wilden graag nog een aantal zaken bekijken in het park. Tijdens deze rondtocht door Yellowstone kwamen we er achter dat we ons makkelijk twee dagen hadden kunnen vermaken (in ons tempo). De afstanden in het park zijn zo groot en het landschap is zo divers, dat er genoeg te zien valt. Wanneer je echt goed alles wilt bekijken in het park, kun je je er zeker wel meer dan een week vermaken.

We reden snel verder, want we hadden een ritje van ongeveer 70 kilometer voor de boeg om vanuit het midden naar de bovenkant van het park te rijden. Hier lagen de zogenaamde ‘Mammoth Hot Springs’ die bestaan uit een reeks terrassen van warme bronnen die door afzetting van mineralen zo zijn opgebouwd. Erg bijzonder om te zien hoe de terrassen zijn opgebouwd en hoe de natuur zich vormt. Onderweg naar deze terrassen reden we wederom door een bijzonder wisselend landschap met rotsachtige gedeelten, savanne achtige delen (zonder de hoge temperatuur dan) en prachtige vergezichten op smalle kronkelige bergweggetjes.

Het begon inmiddels al weer een stuk frisser te worden, want de zon was weggezakt achter de bergen. Op de route terug naar het midden van het park (op deze hoogte waren we ook het park binnengereden) kwamen we nog een gebied met een reeks geisers en kokende waterbassins tegen. Hier zijn we nog even gestopt en hebben we een paar foto’s gemaakt. We zijn hier niet verder het park ingelopen, omdat het al begon te schemeren en de temperatuur nog verder zakte.

Ons Yellowstone avontuur zat er op en we hebben de gehele dag schitterend weer gehad om fantastisch te mogen genieten van wat het park ons te bieden had. We hebben het uiterste uit de dag gehaald wat er mogelijk was en ongelofelijk veel verschillende dingen kunnen bekijken en bezoeken. Daarnaast hebben we ook erg veel stukken kunnen lopen tussen de geisers, springs en modderpoelen door, heerlijk!

Het aantal keer dat ik vandaag de termen ‘fantastisch’, ‘geweldig’ en ‘schitterend’ gebruikt heb ligt een stuk hoger dan tot nu toe in de verschillende Nationale Parken gedaan heb. Yellowstone was schitterend en ik zou bijna zeggen dat iedereen dit een keer gezien zou moeten hebben. Zeker wanneer je een ‘Nationale Parken Trip’ doet door de USA. Het ligt niet erg op de route ten opzichten van de andere Nationale Parken, maar het is ontzettend de moeite waard om er voor om te rijden. Onze (hoge) verwachtingen zijn in ieder geval méér dan uitgekomen en Yellowstone was in dat opzicht overweldigend!

Morgen, ja onze trip gaat gewoon verder, bezoeken we Craters of the Moon in Idaho en reizen we verder naar onze laatste bestemming van deze trip: Salt Lake City. Naast deze stad liggen nog de grote zoutvlaktes die we willen gaan bekijken. Daarna is het bijna alweer tijd om te koffers klaar te hebben voor de terugreis. Nu eerst maar even nagenieten van Yellowstone National Park en natuurlijk nog van de dingen die we de komende dagen nog op het programma hebben.

Tot morgen!

Advertenties




Dag 18 // Bryce Canyon

22 10 2010

Regen, bewolking en onweer… dat waren de vooruitzichten die ons via de diverse weer-websites gepresenteerd werden voor vandaag, de dag dat we Bryce Canyon wilden bezoeken. Toch was er een klein lichtpuntje, ‘s-ochtends en aan het begin van de middag zou het overwegend droog zijn.

We sliepen in een klein plaatsje (Torrey) op ongeveer 2:15 uur rijden van Bryce Canyon. Gisteravond waren we lekker op tijd op ons slaapadres aangekomen, waardoor we een goede nacht konden slapen en vanochtend weer vroeg op konden staan, onze wekker liep om half zeven af. Na het gebruikelijke ochtendritueel: laptopjes aan, kijken naar de reacties op de website (waarvoor nogmaals onze dank), opstaan, douchen, koffers inpakken en pleite maken, besloten we een ontbijtje te gaan scoren.

Aan de weg, voor het motel, lag een winkel waar we onze gratis bak koffie konden halen (op naam van het motel) en waar we ons ontbijt gekocht hebben. Helemaal klaar voor de rit stapten we in onze auto en reden we richting Bryce Canyon.

Onderweg reden we door kleine (western) plaatsjes en mooie uitgestrekte valleien die we niet geheel konden overzien door het dichte wolkendek dat er in hing. Wel gaf dit een schitterend gezicht en zagen we het wolkendek in de verte over de weg schuiven. Op deze weg reden wij, dus even later reden we in een dik pak mist/wolk verder. Dit hebben we zo’n 40 tot 50 mijl gedaan, waarin het zicht af en toe beter werd, we weer een klein plaatsje passeerde en het zicht weer slechter werd.

Op een gegeven moment reden we het wolkendek weer uit, dat nog steeds laag boven de grond hing. Het uitzicht was nog steeds erg mooi vanuit de auto: hier en daar grote bergen waar wolken tegenaan, of net overheen trokken. Het landschap veranderde ook weer en nu werd steeds meer duidelijk dat we in de herfst dit gedeelte van Amerika bezochten. De kleuren van de bomen veranderden van groen naar bruin, geel of oranje. Erg mooi om langs mooi gekleurde bossen te rijden.

Bryce Canyon was onze bestemming en hier kwamen we na 2,5 uur rijden aan (onderweg wat foto’s maken kost ook tijd). Voor het park stond een groot gebouw, waarin een hotel, een restaurant en een grote winkel zaten. Hier hebben we wat spullen gekocht, waaronder twee mooie t-shirts van dit Nationale Park.

Terug de auto in en na een paar minuten rijden kwamen we aan bij de ingang van het park. We werden, zoals we gewend waren, welkom geheten door een parkranger en mochten we het park in, nadat we ons abonnement hadden laten zien. Onze eerste stop was het informatiecentrum waar we even rondgelopen hebben. Een medewerker kon ons vertellen welke uitzichtpunten en trails we het beste konden doen vandaag, gezien onze tijd in het park en het slechte weer dat er aan zou komen. Tot nu toe hadden we namelijk nog geen slecht weer gehad onderweg en ook bij Bryce Canyon scheen de zon zachtjes (af en toe achter een wolk).

We besloten (op advies) één van de populairste trails te gaan lopen van het park (die tevens omschreven stond als de mooiste trail van de wereld… jaja, die Amerikanen kunnen er wat van). We reden naar het beginpunt van de trail, één van de vele uitzichtpunten over Bryce Canyon waar we eerst vol verbazing een tijdje naar het prachtige schouwspel van rotsformaties hebben staan kijken. Misschien wordt het wat vervelend om iedere keer in elk tripreport te lezen dat de uitzichten en landschappen zo ongelofelijk mooi en fantastische waren, maar ik kan het niet laten om nu weer te zeggen dat het uitzicht écht geweldig was!

We begonnen, na een reeks foto’s en filmpjes gemaakt te hebben, aan onze stevige wandeling. Volgens het informatiemateriaal dat we gekregen hebben zou deze tocht tussen de twee en drie uur duren en leidde ons rechtstreeks door de kloof heen. We waren ontzettend benieuwd naar deze wandeling die een lengte had van ongeveer vijf kilometer met een daling van 180 meter de kloof in.

Het eerste stuk liepen we langs de Bryce Canyon, met hier en daar een stop om te genieten van het uitzicht en het landschap én natuurlijk om foto’s te maken. Vervolgens kwamen we aan bij het tweede uitzichtpunt, waarna we de kloof in zouden lopen. Het was fantastisch om steeds dieper de kloof in af te dalen en langzaamaan de rotspartijen steeds groter en hoger te zien worden (omdat we deze goed konden overzien vanaf de rand).

Tussen de rotsen staan hier en daar (partijen) met bomen en in het midden van de canyon neemt de hoeveelheid rots af en de hoeveelheid boom toe, waardoor er langzaam een bos ontstaat. We zijn zo ver afgedaald de canyon in, dat we ook een stukje door het bos gelopen hebben. Maar, wat naar beneden gaat… moet uiteindelijk ook weer omhoog, waardoor ons pad niet meer alleen maar afdaalde, maar ook weer omhoog begon te lopen.

Het was geweldig om halverwege ook tussen de grote rotsen en spleten door te kunnen lopen en vanaf alle plekken de schoonheid van de Bryce Canyon te kunnen aanschouwen. Het weer zat ook ongelofelijk mee, want de zon begon steeds meer door te komen en er was steeds meer blauwe lucht zichtbaar.

Tegen het eind van de trail loopt het pad het laatste stuk in de vorm van een reeks haarspeldbochten weer terug naar het beginpunt van de wandeltocht. Dit stuk is het zwaarst van de gehele tocht, maar het resultaat is een geweldig uitzicht over de Bryce Canyon en de omliggende bergen (waarop we de sneeuw zagen liggen). Met trots kan ik zeggen dat Dennis de gehele tocht gelopen heeft, zonder klagen (en schelden). Het was best zwaar af en toe, dus complimenten mogen er best gemaakt worden.

Na de wandeling (en het maken van ongeveer 1000 foto’s) besloten we om nog een aantal uitzichtpunten in het park te bezoeken. In de verte begon het weer al minder te worden, waren er donkere luchten en regen te zien. Omdat we graag zonder regen deze punten wilden bezoeken, moesten we een beetje doorrijden (want het laatste punt lag op 14 mijl rijden van de punt waar wij ons op dat moment bevonden).

Alle uitzichtpunten gaven ons een geweldige blik over het park en de canyon. Één mooi punt hebben we naast de uitzichten nog bezocht en dat was de zogenaamde ‘Natural Bridge’. Een grote stenen boog (die we in Arches al eerder gezien hebben). Erg mooi om nog eventjes te bekijken.

De eerste druppels begonnen inmiddels te vallen, maar wij hadden gelukkig alles kunnen doen wat we graag wilden doen en wilden zien in de Bryce Canyon. Een heerlijk stuk gewandeld door de canyon zelf en van mooie vergezichten genoten op de diverse uitzichtpunten.

We besloten naar Cedar City te rijden dat op anderhalf uur rijden van het Nationaal Park ligt. Hier hebben we een Motel 6 gevonden waar we vannacht zullen slapen. Onderweg naar het motel zagen we op de snelweg nog het ontstaan van een mini-tornado die kort daarna alweer oploste in de wolk boven ons. Jammer genoeg kwam er daarna niets meer uit, maar toch leuk om het even te zien (op de foto zie je links een klein ‘slurfje’ naar beneden komen).

Morgen rijden we naar Zion National Park, dat ongeveer op een uur rijden van ons motel ligt. Na Zion zal onze trip verder gaan naar het laatste gedeelte van onze reis dat zich rondom Salt Lake City zal afspelen. Rondom is wel een groot woord, want Yellowstone National Park ligt op ruim zes uur rijden van Salt Lake City…, maar het gaat om het idee.

Zover is het nog lang niet, eerst gaan we naar Zion National Park en daarover meer in ons volgende tripreport.

[Voor de gevorderde thuisblijver… de trip is iets aangepast, waardoor we Bryce Canyon en Zion niet op één dag, maar op twee dagen hebben gepland. We wilden graag meer tijd hebben om van Zion (en van Bryce Canyon) te kunnen genieten. Verderop in de trip zullen we waarschijnlijk geen bezoek brengen aan het pretpark Lagoon in Farmington.]





Dag 16 // Grand Canyon & Monument Valley

21 10 2010

Nadat we gisteren met hoofdpijn en moeheid ‘gestrand’ waren in Williams, waar we in een super Motel 6 geslapen hebben, stond vandaag de Grand Canyon écht op de planning. Het Nationaal Park lag op één uur rijden van Williams en doordat we de wekker om half 7 gezet hadden, konden we vroeg in het park staan.

Eerst hebben we wat boodschappen gedaan in het kleine plaatsje, zodat we onderweg weer voldoende te drinken en te eten hadden. Onze koelbox werd weer rijkelijk gevuld met vers ijs, zodat we rond 08:00 uur er helemaal klaarvoor waren.

De weg waaraan ons motel lag, was de doorgaande weg direct naar de Grand Canyon. Het leuke aan Williams is dat er, naast deze directe verbinding met het Nationaal Park, ook een treinverbinding naar de Grand Canyon ligt. Op dit spoor rijden speciale treinen die toeristen (of andere geïnteresseerden) in een gethematiseerde setting naar de Canyon brengen. Onderweg wordt de trein ‘overvallen’ door western cowboys en kunnen reizigers genieten van het mooie landschap waar de trein doorheen rijdt. Wanneer we meer tijd zouden hebben, hadden we deze treinreis graag gemaakt, want het zag er allemaal prachtig uit!

Voor ons stond onze blauwe sportwagen te wachten om ons snel naar de Grand Canyon, en verder, te brengen. Het idee was namelijk om vandaag, naast de Grand Canyon, ook Monument Valley mee te pakken (mocht de tijd dit toelaten). Zover was het nog lang niet… eerst op weg naar onze eerste bestemming!

Kwart over negen kwamen we aan bij de Grand Canyon waar we vriendelijk ontvangen werden door één van de parkbeheerders (rangers) die, na het zien van ons Nationale Park Abonnement, ons voorzag van informatiemateriaal en ons een plezierige dag wenste in de Grand Canyon.

We parkeerden de auto op de parkeerplaats in de buurt van het bezoekers informatiecentrum dat we in alle Nationale Parken die we tot nu toe bezocht hebben tegen zijn genomen. Dit is wat dat betreft allemaal goed geregeld. Er is ruim voldoende parkeergelegenheid aanwezig, de bezoekers worden van informatiemateriaal voorzien en de kinderen worden op een eigen manier behandeld en geïnformeerd over het park. Daarnaast zijn er uiteraard meer dan voldoende souvenirs te koop in het bezoekerscentrum voor zowel de kinderen als de volwassenen.

Nadat we het bezoekerscentrum bezocht hebben zijn we snel richting de Canyon gelopen. We besloten een kleine trail te doen van ongeveer een half uur die ons naar het Yaki Point zou leiden (een uitzichtpunt langs de grote kloof). We kwamen bij de Grand Canyon aan en het eerste uitzicht dat we hadden was enorm indrukwekkend! Wat een ontzettend groot gebied is dit met zoveel verschillende vormen, kleuren en hoogten. De diepte de kloof in is echt overweldigend, hier wil je echt niet invallen. Naast ons waren er nog genoeg andere toeristen die genoten van het prachtige uitzicht over de imposante kloof.

We zijn de trail gaan lopen en onderweg hebben we nog genoeg foto’s gemaakt van de Grand Canyon en de natuur eromheen. Wanneer je een stukje verder loopt zie je de kloof weer op een andere manier, waardoor het uitzicht veranderd, de kleuren veranderen, schaduwwerking gaat werken en bepaalde vormen weer anders tot uiting komen. Ook kwamen we tijdens onze voettocht nog een paar dieren tegen, waaronder wat eekhoorntjes en een grote spin die het pad voor ons overstak.

Uiteindelijk zijn we niet bij het Yaki Point uitgekomen, omdat we graag nog wat uitzichtpunten wilden bezoeken met de auto. We zijn daarom teruggelopen naar de auto en verder gereden langs de kloof. Onderweg zijn we nog ongeveer 5 of 6 keer gestopt om van het uitzicht te genieten en heel veel foto’s te maken. Zelfs Dennis, die normaal gesproken niet zoveel foto’s maakt, was niet te stoppen met zijn camera.

Langzaamaan werd, hoe verder we langs de kloof reden en uitzichtpunten bezochten, steeds meer van de Colorado rivier zichtbaar. Aan deze rivier hebben we de Grand Canyon te danken. Ook waren goed de verschillende kleuren van de steenlagen te zien (niet alleen bij dit uitzichtpunt, maar bij alle uitzichtpunten tot nu toe) waarvan de oudste laag tussen de 1840 en 1680 miljoen jaar oud is en de ‘jongere’ steenlagen (die je bovenaan de kloof vind) ongeveer 270 miljoen jaar geleden ontstaan is. Wanneer je je dan voorstelt dat wetenschappers de aarde op 4500 miljoen jaar oud schatten, besef je pas echt hoe oud de Grand Canyon al is en hoe oud de steenlagen zijn die je ziet.

Nogmaals waren ook hier de uitzichten overweldigend en moeilijk te omschrijven. Foto’s zeggen een hoop, maar wil je de grootsheid en diversiteit in diepte, kleur en vormen écht goed ervaren, dan moet je zelf aan de rand van de kloof staan en het Grand Canyon National Park zelf bezoeken.

Onze dag zat er nog niet op en omdat we vroeg vertrokken waren vanochtend, hadden we nu nog ruim voldoende tijd om verder te rijden richting onze volgende bestemming: Monument Valley.

Onderweg kwamen we nog een prachtige kloof tegen waar we nog even zijn gestopt om er een stuk naar toe te lopen en wat foto’s te maken. Wanneer je de Grand Canyon uit rijdt beginnen hier en daar al wat Indianen kramen en standjes met allerhande spulletjes te verschijnen. Voornamelijk op de parkeerplaatsen bij de zogenaamde ‘scenic views’.

Nu kwamen we écht in gebieden terecht waar de Indianen de baas zijn, omdat we langzamerhand steeds dichter in de buurt van Monument Valley kwamen. Het is schitterend om het landschap te zien veranderen tijdens de autorit. De kleuren veranderden van rotsachtig grijs, naar geel, naar oranje/bruin, waardoor we nog meer het idee kregen steeds dichter bij Monument Valley te komen.

Het gebied Monument Valley wordt beheerd door Indianen en daarom was onze Nationale Park pas ook niet geldig hier. De ruigheid van het landschap met de typische oranje/bruine rotspartijen die ‘opeens’ uit het landschap schieten zijn erg apart om te zien en veel gebruikt in western films. Zo zijn Back to the Future III en verschillende films waarin Clint Eastwood een hoofdrol speelt, hier opgenomen. Nu waren ook wij in het gebied dat steeds meer op een western film begon te lijken.

Langzaamaan verschenen de enorme rotsen aan de horizon. Na wat foto’s gemaakt te hebben langs de doorgaande weg, besloten we om rechtsaf te draaien en richting het informatiecentrum te rijden dat beheerd werd door de Indianen. Voordat we het terrein op mochten, moesten we per persoon vijf dollar betalen, dat ons toegang gaf tot het informatiecentrum en het park zelf waar we met de auto doorheen mochten rijden.

Eerst hebben we wat foto’s gemaakt vanaf het terras van het informatiecentrum, hebben we een rondje gelopen door het centrum en zijn we naar de prijs van het hotel gaan informeren dat naast het informatiecentrum gebouwd is. De prijs lag niet geheel binnen ons budget en werd het zo langzamerhand tijd om een stukje door het park te gaan rijden, omdat het om 19:00 uur dicht zou gaan. De zonsondergang zou een half uur daarvoor zijn en het was nu 17:15. We waren inmiddels wel de tijdzone gepasseerd, waardoor we, qua tijd, een uur dichter bij Nederland zijn gekomen (het tijdsverschil is nu geen negen uur meer, maar acht uur).

We stapte de auto in, en Dennis stond te popelen om met onze sportwagen het ruige terrein van het park op te rijden vol zandheuvels, stenen, geulen, kuilen, gaten en vooral een hoop stof en oranje/bruin zand. Tijdens de rit zijn we een aantal keer (kort) uitgestapt om foto’s te maken van het onwaarschijnlijk prachtige schouwspel aan rotsformaties waar we middenin stonden. Het landschap was totaal anders dan we eerder vandaag zagen bij de Grand Canyon, maar ontzettend bijzonder! De langzame zonsondergang zorgde voor een kleurwisseling en langzaam maar zekere verandering van schaduwen en vormen. Ook in dit geval zeggen foto’s veel meer dan woorden, waardoor ik een hoop foto’s toegevoegd heb aan dit tripreport. Ook de camera van Dennis heeft in dit gebied overuren gedraaid, want het landschap was indrukwekkend mooi!

Iets over 19:00 uur reden we de trail af en was de auto niet meer zo blauw als aan het begin van de dag. In de velgen en op de achterklep lag een lekker laagje oranje/bruin stof dat er ook nog steeds op lag toen we na anderhalf uur rijden aankwamen in Blending. Hier hebben we in een lokaal restaurantje heerlijk gegeten en besloten we om in het nabij gelegen Super 8 motel te gaan slapen. Voor het eerst deze trip (met uitzondering van het Sahara Hotel in Las Vegas) niet in een Motel 6.

Nu ik dit tripreport schrijf kan ik vertellen dat we heerlijk geslapen hebben en we nog een klein uurtje moeten rijden voordat we in Arches National Park aankomen, dat we vandaag zullen gaan bezoeken.

Hierover natuurlijk meer in het volgende tripreport.





Dag 15 // Hoover Dam

20 10 2010

Na een (lang) weekend zat ons Las Vegas avontuur er al weer op. Dennis heeft perfect onze belevenissen beschreven van het afgelopen weekend dat ontzettend snel voorbij gegaan is. Nu zal onze trip voornamelijk uit het bezoeken van Nationale Parken bestaan. Het eerste park dat we zullen gaan bezoeken in de reeks is de Grand Canyon dat op ongeveer 5 uur rijden van Las Vegas ligt.

Een mooie autorit hadden we dus voor de boeg waaraan we om half 10 ‘s-ochtends begonnen. Na de auto van verse benzine voorzien te hebben vertrokken we uit de stad die nooit slaapt. Onze tocht liep via de Hoover Dam die we meteen even konden bezoeken. Helaas bracht ook deze dam enige roet in het eten voor het verdere verloop van de dag.

Het was namelijk ontzettend druk voordat we enigszins in de buurt van de dam konden komen. Dit alles had te maken met de ‘strenge’ controles die er waren voordat je de dam over kon rijden. Ook wij hadden uiteraard met deze controles te maken, maar nadat de inspecteur onze gezichten zag, mochten we doorrijden. Ik heb geen idee of dit aan onze gezichten lag, of dat we toevallig op dat moment geen tulband droegen. Het scheelde in ieder geval weer een flink aantal minuten wachten, aangezien anders waarschijnlijk de hele auto gecontroleerd zou worden.

Na onze auto geparkeerd te hebben naast de dam (in een daarvoor gebouwde parkeergarage) konden we lopend de dam bezoeken.

De Hoover Dam (vernoemd naar de 31e president van de USA: Herbert Hoover), is gebouwd tussen 1930 en 1936. De Hoover Dam is 221,40 meter hoog en daarmee de op één na hoogste dam van de USA. Achter de Hoover Dam is een groot waterreservoir ontstaan dat de naam Lake Mead draagt.

Het uitzicht vanaf de dam is overweldigend en wanneer je op de dam staat, krijg je pas echt goed het idee hoe hoog en groot de dam (en het achtergelegen meer) pas echt is. Goed te zien waren de witte randen op de rotswanden achter de dam die aangaven hoe hoog het water kon staan. Op dit moment zat er dus ‘niet zoveel’ water in het reservoir.

De dam is tevens de grens tussen de staten Nevada en Arizona en een tijdsgrens van een uur (is Arizona is het een uur later dan in Nevada). Normaal gesproken is er wel een tijdsverschil, maar toen wij over de dam gingen nog niet i.v.m. de zomertijd die niet in Arizona gehandhaafd wordt.

Nadat we een reeks foto’s gemaakt hadden en een keer over de dam heen-en-weer gelopen waren, zijn we terug naar de auto gelopen. We hadden immers nog een aardige reis voor de boeg die jammer genoeg vlak na de Hoover Dam al flink vertraagd werd. Er waren namelijk over een grote afstand wegwerkzaamheden aan de gang, waardoor we niet hard konden/mochten rijden en soms voor een tijd stil stonden.

Langzaamaan kwamen we toch in de buurt van de Grand Canyon, omdat dit al aangegeven stond op de borden langs de weg (soms in de vorm van bewegwijzering met afstanden van 200 miles, soms in de vorm van de skywalk die aan ‘het begin’ van de Grand Canyon ligt).

Ik kreeg tijdens de rit helaas ook steeds meer last van hoofdpijn en begon de moeheid van de dagen ervoor in Las Vegas ook een beetje door te komen (voor zover deze er nog niet in zat). Op ongeveer 1 uur rijden van de Grand Canyon hadden we besloten er een eind aan te breien voor deze dag. Het was inmiddels al te laat om nog door te gaan naar de Grand Canyon, omdat we het zonde vonden om dit Nationale Park even ‘snel af te werken’. Daarnaast speelde ook de moeheid en hoofdpijn een rol, zodat we in Williams uiteindelijk een perfect Motel 6 vonden om te overnachten.

Na een lekkere maaltijd bij de Denny’s en een paar minuten gratis internet, besloten we om lekker vroeg te gaan slapen en morgen lekker op tijd te vertrekken richting de Grand Canyon.

Nu ik dit schrijf hebben we zojuist een heerlijke dag Grand Canyon én Monument Valley erop zitten, want we hebben deze twee Nationale Parken kunnen combineren. Hierdoor lopen we nu weer ‘op schema’. Niet dat we dat perse weer voor elkaar wilden hebben, maar we willen graag Bryce Canyon en Zion National Park op twee dagen i.p.v. één dag doen. Alle verhalen en foto’s over de Grand Canyon en Monument Valley kunnen jullie lezen in ons volgende tripreport.

Welterusten voor nu!





Dag 12 // Death Valley & Las Vegas

16 10 2010

Voordat we in Las Vegas aan zouden komen, liep onze route door de Death Valley: de droogste en laagste plek van de USA (en van het gehele Amerikaanse continent). Dit tripreport bestaat voor het grootste gedeelte uit foto’s, want dit Nationale Park is zo ongelofelijk divers aan landschappen, kleuren en vormen, dat het soms lastiger is in woorden te omschrijven dan in foto’s te laten zien.

Vanochtend vertrokken we om half 10 uit Los Angeles waar we ons de afgelopen dagen bijzonder goed vermaakt hadden in de pretparken die de stad rijk is. Alleen de laatste dag Disney was drukker dan de andere dagen in de pretparken. Nu zouden we, met uitzondering van Las Vegas, alleen nog maar in de ‘rust’ terechtkomen en de Death Valley was daar een goed voorbeeld van.

Na een ontbijtje bij de Subway, waar we een footlong broodje hadden besteld, zodat we de andere helft ’s middags in de woestijn op konden eten, reden we richting de Death Valley. Onderweg begon het landschap al flink droog en ruw te worden, we hadden echt het idee al richting de woestenij van de Death Valley te rijden.

We schoten onderweg naar het Nationale Park al flink wat foto’s en hoe verder we reden, hoe mooier het landschap werd. De kleuren die veranderden, hoe droger en ruiger het landschap werd, zo ongelofelijk mooi! Eindeloze rechte wegen waar we overheen reden, dan weer slinger weggetjes door bergen, genieten was het, iedere seconden. De ene keer staken er zwarte puntige rotsen uit een zacht geel landschap, dan stonden er weer 1000’en bosjes over een bruine vlakte verspreid en vervolgens reed je over een bergtop en keek je uit over een enorme uitgestrekte vallei met aan de zijkanten grote bergen, gewoonweg schitterend!

Toen we een paar uur gereden hadden, kwamen we aan bij het informatiecentrum van dit park en hebben we een paar t-shirts gekocht en hebben we onze lunch opgegeten. Na nog een klein stukje rijden, kwamen we bij prachtig gelegen zandduinen aan. Tussen het enorme rotsachtige landschap, zijn de zandduinen (met hier en daar een bosje) erg bijzonder om te zien. Zo stellen wij altijd de woestijn voor: grote zandduinen uitgestrekt tot aan de horizon. De zandduinen lagen hier niet tot aan de horizon, maar het gebied was wel erg groot.

Na een klein stukje gelopen te hebben (in een temperatuur die nu lag rond de 40 graden in de schaduw) en het zand uit onze schoenen te hebben geschud, zijn we verder gereden in de woestijn. Onderweg kwamen we nog een oude verlaten mijn tegen waar we een klein tochtje omheen gelopen hebben. Hier was het landschap weer totaal anders dan bij de zandduinen.

Verderop in de Death Valley stond wederom een informatiecentrum voor de bezoekers die vanaf een andere kant de woestijn in kwamen rijden. Hier stond de temperatuur op 42 graden in de schaduw, en dat merkten we ook. Een stukje lopen in deze hitte kost zoveel energie en kracht dat je eigenlijk liever in de auto zit met de airco aan. We reden verder en kwamen na een stuk rijden aan bij badwater: het laagste punt van de USA, 85,5 meter onder zeeniveau.

We besloten terug te rijden richting het informatiecentrum om daar een andere route te nemen, die ons naar een reeks uitzichtpunten zou leiden. We kwamen na een paar mile rijden aan bij een geweldige plek waar zacht gele golvende rotsen het ene deel van het landschap domineerden en aan de andere kant wat grovere bruinere rotsen lagen. Het beeld was zo groots en onwerkelijk wanneer je er middenin stond. Overweldigend gewoon.

Het begon al goed te schemeren en langzaamaan donker te worden, waardoor we op een gegeven moment besloten verder te rijden richting Las Vegas (dat nu nog ruim twee uur rijden was). Op een gegeven moment zagen we aan de horizon een grote lichtvlek weerspiegelen in het wolkendek, terwijl we nog twee uur moesten rijden. Dit moest wel Las Vegas zijn, maar het was vreemd dat we het licht van de stad nu al zagen (in de Death Valley) op zo’n grote afstand van de stad (op ongeveer 100 miles).

We reden door naar de stad, en twee uur later doemde Las Vegas op achter een paar bergen. Een enorme lichtzee waar grote hotels fier bovenuit staken. De Stratosphere tower (een groot hotel met een uitkijktoren) zagen we staan en ook grote hotels als Bellagio en MGM Grand waren te onderscheiden van de rest. Erg apart om opeens een stad als Las Vegas te zien, met zoveel licht, mensen, casino’s, hotels en restaurants, midden in de woestijn waar we een paar uur geleden de piep in onze oren nog hoorde, omdat het zo stil was.

Sahara was de naam van het hotel waar we de komende dagen zouden slapen, en na het parkeren van de auto en het stallen van onze koffers in onze hotelkamer gingen we de stad in. Naast het hotel lag een monorailstation waar we op konden stappen om zo gemakkelijk en snel de stad in te komen. Ons hotel ligt namelijk wel aan de Strip (de zone waar de meeste (grote) hotels en casino’s te vinden zijn), maar de Strip is zo lang, dat een monorail een goede manier van vervoer is.

Na een ritje zonder chauffeur, want de monorail rijdt uit zichzelf door de stad, kwamen we aan midden op de Strip. We hebben wat hotels en casino’s bekeken, werden constant benaderd door mensen die coupons of aanbiedingen voor escortdames uit stonden te delen, hebben we wat gegeten in een restaurantje. Het is apart om te zien dat de ene kant van de straat (de Strip) voornamelijk uitgaansgelegenheden en hotels bevat die ons deed denken aan Salou en de andere kant een wat hogere standaard heeft. Alles is aan deze kant wat exclusiever, komt een ander type volk op af en de hotels en casino’s zien er net wat exclusiever uit. De enige overeenkomst is dat het allemaal draait om gokken.

Rond 01:00 uur waren we het best wel zat. We hebben een hoop gelopen en gereisd vandaag, waardoor we besloten om te gaan slapen en niet nog naar Fremont Street te gaan, waar het oude gedeelte van Las Vegas ligt. Dit zullen we de komende dagen vast nog wel gaan doen.

Morgen zullen we een fantastische show van de wereldberoemde illusionist: David Copperfield gaan bekijken in het MGM Grand hotel. We hebben kaarten gekocht op rij 3, waardoor we niets van de show zullen missen. Meer hierover (en over de tweede show die we zondag zullen gaan bekijken) in de volgende tripreports.





Dag 11 // Disneyland & California Adventure

16 10 2010

Omdat we 2-day hopper tickets gekocht hadden, konden we deze dagen niet één, maar twee dagen genieten in beide Disneyparken. Zodoende hadden we gepland dat we na onze bezoek aan Universal Studios gister, nu (op donderdag) weer een dagje Disney zouden doen. De nadruk lag nu voornamelijk op het bezoeken van het ‘gewone’ Disneypark, omdat we de vorige keer veel tijd in California Adventure hadden doorgebracht.

Rond 08:00 uur stonden we voor de poorten van het Disneypark, want een vroege opening, daar houden ze hier wel van. Echter moesten we nog wel even ontbijten, dat we nu in een restaurantje voor het park gedaan hebben. Voor veel te veel geld hebben we een (niet zo lekker) ontbijt naar binnen geschoven. Het ontbijt van Dennis was nog smeriger dan mijn ontbijt. Dennis zag namelijk dat ze overheerlijke French Toast verkochten. Het zag er inderdaad erg lekker uit, dat moet ik toegeven, maar op één of andere manier weten ze het altijd voor elkaar te krijgen dat het nergens naar smaakt. Hoe ze trouwens aan de naam French Toast zijn gekomen, weten wij ook niet. Ik denk dat de Fransen zich rot zullen schamen over de inhoud van deze maaltijd.

Als ze zich toch schamen, kunnen ze meteen de kwaliteit van de croissants eraan toevoegen, want die is ook niet al te best. Hoe knapperig ze in Europa kunnen zijn, hoe laf en ‘meelballerig’ (is dat een nieuw woord?) zijn ze hier in Amerika. Een waarschuwing dus voor iedereen die in de USA van een heerlijke ontbijtmaaltijd wil genieten, laat je keuze niet beïnvloeden door de uitstraling van het aangeboden eten.

Genoeg over eten en ontbijtjes… we gingen immers naar Disneyland voor de attracties (en de gezelligheid en de sfeer natuurlijk).

Tegen half negen liepen we het park in en besloten we om eerst Adventureland in te gaan (dat na de mainstreet aan de linkerkant van het park ligt). Hier hebben we eerst de attractie Jungle Cruise gedaan. Deze attractie is een oude attractie, want deze staat al vanaf opening in het park. In een bootje met gids vaar je door de jungle en kom je allerlei inheemse (wilde) dieren tegen. Een leuke (rustige) attractie waarin vooral de gids een belangrijke rol speelt in het bepalen van de sfeer.

Ook het New Orleans Square parkdeel waren we de eerste dag nog niet in geweest. Dit parkdeel zal je alleen vinden in Disneyland Anaheim en bevat o.a. de attracties Haunted Mansion, Splash Mountain en een Winny the Pooh attractie. Met de Haunted Mansion zijn we begonnen waar het niet erg lang wachten was.

Deze attractie hebben ze speciaal voor Halloween en Kerst opnieuw gethematiseerd in ‘The Nightmare Before Christmas’-stijl. Ontzettend goed en mooi gedaan! Aangezien we al eerdere spookhuizen van Disney bezocht hadden (in Walt Disney World in Florida, en in Disneyland Parijs), wisten we wat we binnen hadden kunnen zien. Hier is echter niets van te ontdekken, omdat werkelijk álles opnieuw gethematiseerd is. Bepaalde bewegende poppen en elementen zijn gewoon hergebruikt alleen nu in een andere stijl: we waren erg onder de indruk, waardoor we deze attractie na Splash Mountain en de Winny the Pooh attractie nog een keer gedaan hebben.

Splash Mountain is ook een super attractie die we in Disneyland Parijs écht nog missen. Het verhaal gaat over Broer Konijn die achterna gezeten wordt door zijn ‘aardsvijanden’ (ik weet de exacte namen niet, maar het zijn een beer en een wolf) en uiteindelijk ontsnapt tussen de doornstruiken onder de berg. Je beleeft deze attractie vanuit een logflume (de boomstammetjes attractie zoals velen deze zullen kennen) en valt aan het eind echt van grote hoogte naar beneden door de doornstruiken heen. Daarvoor beleef je verschillende scènes van het verhaal vanuit je bootje met bijpassende muziek en liedjes. Een topper!
Na Winny the Pooh en nogmaals the Haunted Mansion gedaan te hebben, zijn we richting Pirates of the Caribbean gelopen om deze nog een keer te doen (we hadden deze attractie de eerste dag ook al gedaan) en ook Indiana Jones and the Temple of the Forbidden Eye nogmaals te beleven.

Nu stond de Tikiroom op het programma, dat net als Jungle Cruise, een Disney-klassieker is op attractie gebied. In Walt Disney World hadden we de vernieuwde versie met de vogels uit Aladdin (Yago) en The Lion King (Zazu) gedaan, maar hier in Anaheim staat het origineel nog. Een leuke ontspannende attractie waarin vogels liedjes zingen en er voor het publiek een feestje van maken.

Het themadeel Tomorrowland waren we ook nog niet in geweest de eerste dag, waardoor we dat nu mooi konden doen. Eerst hebben we een fastpass gehaald voor de Buzz Lightyear’s Astroblasters (waardoor we hier nu niet hoefden te wachten, maar via een verkorte wachtrij mooi naar binnen konden), waarna we Captain EO gedaan hebben.

Captain EO is een 3D film uit 1986 waarin Michael Jackson een hoofdrol speelt als Space Traveler die in een Star Wars gerelateerde setting de verre uiteinden van het heelal bezoekt. Een erg leuke film met de typische Michael Jackson muziek en dansmoves. Dennis had deze film nog nooit gezien, ik kende hem vanuit Disneyland Parijs waar deze film al eerder draaide en inmiddels al even vervangen is.

Space Mountain ligt naast Captain EO en die hebben we na 40 minuten wachten mooi even kunnen doen. Opvallend is dat alle Space Mountain attracties die we tot nu toe gedaan hebben, allemaal anders zijn. Deze was erg soepel en had een ‘Ghost Galaxy’ thematisatie. Onbekend is of dit uitsluitend voor Halloween was, of dat het een toevoeging was aan het space thema van Space Mountain.

Toen we uit Space Mountain kwamen, zijn we met onze fastpass naar Buzz Lightyear’s Astroblasers gelopen waarvan er een kopie staat in Disneyland Parijs. Met laserpistolen moet je zoveel mogelijk doelen beschieten om de wereld te redden.

Na deze schietattractie besloten we om nog even langs California Adventure te gaan om daar Soarin’ en California Screamin’ nog een keer te doen. Het was wel erg druk geworden (zowel in California Adventure als in het ‘gewone’ Disneypark) maar gelukkig konden we zowel Soarin’ als de achtbaan California Screamin’ snel doen. Het liep inmiddels tegen 15:00 uur en besloten we het park uit te gaan. Gister zijn we na Universal Studios namelijk langs een outlet gereden die we graag nog even wilde bezoeken om wat (goedkope) inkopen te doen.

Het was al aardig druk op de weg (maar dat is het in en rondom Los Angeles altijd geloof ik) en na ruim een half uur rijden kwamen we aan bij de outlet. Hier hebben we voor weinig wat mooie Levi’s spijkerbroeken op de kop kunnen tikken, hebben we verder nog wat sokjes voor Dennis gekocht en zijn we lekker bij Ruby’s Diner wezen eten die avond.

Disneyland was tot 23:00 uur open die avond, dus zijn we na het eten weer teruggereden naar het park. Met ons parkingticket konden we makkelijk weer de parkeerplaats op en stonden we rond 20:00 uur weer in het park. We zijn de trein in gestapt en na een kort ritje kwamen we aan in Mickey’s Toontown waar we snel een kinderachtbaantje konden meepikken.

Ook It’s A Small World hadden we nog niet gedaan en omdat deze naast Toontown ligt, konden we deze ook mooi even doen. Een ritje in deze attractie duurt al snel een kwartier en is vrij lang in vergelijking met de kopieën die in de andere Disneyparken staan. Origineel is deze attractie gebouwd voor een Wereldtentoonstelling (World Expo) die halverwege de 60’er jaren plaatsvond in New York. Walt Disney heeft deze attractie ontworpen voor deze Expo en een eis was dat hij, na de tentoonstelling, deze attractie mee mocht nemen en in Disneyland mocht plaatsen.

Bij de Matterhorn Bobsleds leek het erop dat we lang moesten wachten, aangezien de rij flink rond de berg stond. Gelukkig viel dit mee en konden we na 15 tot 20 minuten instappen in de rechter versie van deze achtbaan. In de berg zijn namelijk twee coasters gebouwd. Wij hadden weer enorm geluk, aangezien na ons de rechterkant van de coaster gesloten werd en wij dus de laatste twee zouden zijn die deze coaster (rechtsom) zouden doen vanavond.

Na de Matterhorn hebben we nog een rondje gereden met de auto’tjes van Autopia en hebben we nogmaals een stukje gevaren in Pirates of the Caribbean. De afsluiter van deze volle, maar heerlijke dag was een ritje in Indiana Jones and the Temple of the Forbidden Eye. Wat een geweldige attractie blijft dit toch (en uniek om te doen).

Moe en voldaan verlieten we, na wat winkeltjes doorgelopen te zijn, het park en kwamen we tegen 24:00 uur aan in het hotel. Ons laatste nachtje in Los Angeles zou het gaan worden, aangezien morgen een volgend deel van onze reis aan zou breken: Las Vegas! De pretparken hebben we nu voor het grootste gedeelte gehad en mogelijk doen we er nog eentje in de buurt van Salt Lake City. Las Vegas is eigenlijk één groot pretpark, maar die hebben we voor het gemak even niet meegeteld. Toch zullen we hier ook nog wat coasters doen die bij sommige hotels gebouwd zijn. Ook zullen we in Las Vegas de komende dagen twee grote shows bezoeken, maar meer hierover in de volgende tripreports.

Tot in Las Vegas!





Dag 9 // Disneyland & California Adventure

13 10 2010

Na gisteren wederom een gevulde dag met achtbanen te hebben gehad, was het nu tijd om eens iets rustiger aan de doen met een bezoekje aan Disneyland en het tweede park dat Disney gebouwd heeft in Los Angeles (eigenlijk in Anaheim): California Adventure.

Omdat we een hopperticket gekocht hadden, mochten we onbeperkt heen-en-weer ‘hoppen’ tussen beide Disneyparken. Vandaag stond ‘officieel’ in onze planning om deze dag California Adventure te bezoeken, maar het Disneyland Park was eerder open, dus besloten we daar eerst een paar uur onszelf te vermaken.

Na het scannen van onze online ticket en het verkrijgen van een ‘officieel’ 2-dagen hopper ticket, liepen we het park in. Dit park is in 1955 geopend als eerste Disneyland ter wereld en was de basis van alle Disneyparken die daarna nog her-en-der ter wereld gebouwd zijn. Onze eerste attractie was de Matterhorn Bobsleds, een achtbaan uit 1959 die gebouwd is in- en rondom een berg (de Matterhorn). Een erge leuke coaster waarvan je niet zou denken dat deze al zo oud is.

Het was niet erg druk in het park, dus besloten we snel nog even de Big Thunder Mountain mijntreinachtbaan en de Pirates of the Caribbean (waterattractie) mee te pikken.

Ons eigenlijke doel was om Indiana Jones: and the Temple of the Forbidden Eye te doen deze ochtend. Zodoende zijn we na Pirates of the Caribbean hier naartoe gelopen en konden we na amper te hoeven wachten instappen. Dit type attractie kom je Europa niet tegen, je zit namelijk in een grote jeep die soms met grote snelheid, of soms wat langzamer door een vervallen tempel (in Indiana Jones stijl) rijdt. Een erg leuke attractie om te doen!

Na een ontbijtje in de mainstreet, waar ze erg lekkere kokos Matterhorn’tjes verkochten, liepen we door naar California Adventure, dat tegenover de ingang van het Disneyland Park ligt. Ook in dit park was het niet heel erg druk en konden we in een redelijk snel tempo de diverse grote attracties van het park doen.

Soarin’ (over California) was de eerste attractie in de reeks en bestaat uit een gesimuleerde vlucht in een hangglider over allerlei hoogtepunten uit de staat Californië. Zo vlieg je bijvoorbeeld over grote sinaasappelplantages, San Francisco en Yosemite National Park. Erg leuk om deze onderdelen eens vanuit een hangglider te zien, omdat we dit alles eerder deze trip al eens ‘in het echt’ bezocht hebben.

Na Soarin’ zijn we naar een grote waterattractie in het park gelopen die gethematiseerd is in Yosemite Park stijl. In grote ronde bootjes (vergelijkbaar met een attractie als de Pirana uit de Efteling) vaar je over een wilde en kolkende (berg)rivier waar soms grote steile drops in zitten. Sommige mensen kwamen echt soaked uit deze attractie, maar wij (jammer genoeg) niet. We waren wel goed nat geworden, maar dat was niet erg. De zon scheen namelijk heerlijk en de temperatuur was erg aangenaam, zodat we ook snel weer droog konden worden.

Tijdens het droog worden hebben we verschillende attracties gedaan rond een grote pier die gebouwd is in het park in het themagedeelte ‘Paradise Pier’. Een erg leuk en vrolijk deel in het park waarin je je echt waant op een pier aan het strand (en dat terwijl Disneyland midden in de stad ligt). Alles is erg leuk gemaakt en gethematiseerd. Twee top attracties aan de pier zijn de achtbaan California Screamin’ en de nieuwe Toy Story Midway Mania. In deze laatste attractie bezoek je, in Toy Story stijl gethematiseerde, speelhallen waarbij je met het pistooltje dat aan je wagentje zit diverse doelen moet beschieten. Het schieten gebeurd alleen op een 3D scherm waar je af en toe langs rijdt. De ene keer moet je ringen om doelen schieten om punten te behalen, de andere keer met ballen of pijlen bepaalde doelen kapot schieten. Het is maar net bij welke kraam je komt. Een aanrader voor iedereen die California Adventure bezoekt!

Na een leuke 3D show rondom A Bug’s Life zijn we richting de Tower of Terror gelopen, waar je in een oud hotel een aantal keer een vrije val maakt in een lift. Een super leuke attractie die inmiddels ook in Disneyland in Parijs te vinden is (en we dus al kende…, maar wat kennen we nou niet inmiddels).

Voor Dennis was het inmiddels tijd om een lichte snack te nemen in de vorm van een hotdog (het liep inmiddels al tegen een uur of half vijf), nadat we eerst Muppet Vision 3D en Monster’s Inc. gedaan hebben. In deze laatste attractie beleef je een avontuur met de hoofdfiguren uit de film die Boo (het kleine meisje) vanuit Monstropolis terug moeten brengen naar haar kamertje. Een leuke attractie waar we niet voor hoefden te wachten.

Inmiddels was het kwart voor vijf geworden en tijd om een musical show te gaan bekijken van Aladdin. We hadden er geen verwachtingen van, maar het was echt een geweldige show! Schitterende decors en special effects zorgden samen met de live zang en vele humor voor een leuke vertelling van het verhaal van Aladdin (zoals velen het zullen kennen van de gelijknamige film van Disney).

Na nog wat gegeten te hebben later op de avond, hebben we om 21:00 uur nog de eindshow: ‘World of Color’ bekeken in het water van de ‘Paradise Pier’. Een geweldige show met heel veel kleur, watereffecten, laser, waterprojecties en vuureffecten. Super om alle fonteinen te zien en in combinatie met de muziek een fantastische show!

De dag zat er nu echt op en we hebben ontzettend veel kunnen doen in deze eerste dag Disney. Morgen zullen we Universal Studios gaan bezoeken en de dag daarna (donderdag, tevens onze laatste dag in en rond Los Angeles) zullen we nog eenmaal terugkomen naar het Disney Resort.

Tot morgen en welterusten voor nu.