Dag 24 & 25 // Naar huis!

8 11 2010

Inmiddels is het alweer ruim een week geleden dat we thuiskwamen. We zijn allebei weer aan het werk en het leven begint bijna weer routine te worden. Maar wel routine met heel veel mooie herinneringen in het achterhoofd. Af en toe zou je bijna vergeten dat je weg bent geweest, maar gelukkig is er dan, ook voor ons, deze site. Heerlijk om af en toe even terug te kijken!

Na onze trouwe blauwe kameraad van de afgelopen weken ingeleverd te hebben bij het verhuurbedrijf, iets dat heel snel geregeld was, liepen we de vertrekhal van het vliegveld binnen. Na het inchecken en de security check bevonden we ons, lekker op tijd, in de vertrekhal van het vliegveld van Salt Lake City.
Daar bleek dat onze vlucht een vertraging van een half uur zou hebben. In Chicago hadden we slechts drie kwartier overstaptijd om onze vlucht naar Brussel te halen, maar met deze vertraging zou dat nog maar een kwartiertje zijn! Dat kon nog spannend worden!

Na ongeveer een half uurtje wachten werd omgeroepen of er al passagiers aanwezig waren voor de vlucht naar Chicago van 12:50, onze vlucht dus, omdat er nog plaatsen beschikbaar waren op een eerdere vlucht. Dat was mazzel! De bagage werd snel onderschept en in het juiste vliegtuig geladen en wij konden direct instappen. En helemaal gratis hadden we plekken gekregen in ‘Economy Plus”, lekker veel beenruimte dus! Zo’n korte tijd van aankomst in de luchthaven tot vertrek met het vliegtuig hadden wij nog nooit meegemaakt. Heerlijk!

De bijnaam van Chicago is “The Windy City” en niets bleek minder waar. Een uurtje voor de landing waarschuwde de piloot al dat het een ‘very bumpy ride’ kon worden. En dat was het! Zodra het vliegtuig op de juiste hoogte kwam om de luchthaven te naderen, begon het ding behoorlijk te trillen, we zagen de vleugels driftig op en neer bewegen, voelden flinke luchtzakken en de wind leek vrij spel te hebben met dit vliegtuigje! Gelukkig zette de piloot het apparaat uiteindelijk weer met alledrie de poten op de grond. Het was voor ons allebei de heftigste landing die we ooit hadden meegemaakt. Maar daardoor natuurlijk ook een van de leukste! 🙂

Na ons nog een uurtje of twee vermaakt te hebben op het vliegveld van Chicago, begon het boarden voor de vlucht naar Brussel. Eenmaal in het vliegtuig bleek dat we hier ook Economy Plus plaatsen hadden! Dat was lekker, want dit is het meest vervelende deel van de reis. Je reist door een hele korte nacht de volgende dag weer in. Eigenlijk zou je moeten slapen, maar dat lukt niet echt omdat het voor je gevoel nog avond is. En vier uur na het diner wordt het ontbijt al geserveerd.
Uiteindelijk stonden we redelijk duf om een uur of half acht in Brussel.

En daar begon de laatste etappe. We wilden graag een kaartje kopen voor het traject Brussel – Mechelen, want voor de rest was het retourtje nog geldig dat we op de heenreis hebben gebruikt.
Het hele kaartjessysteem bij de Belgische spoorwegen bleek overhoop te liggen, dus we kregen van de mannen achter het loket een briefje mee dat we maar aan de conducteur moesten laten zien. Konden we daar, voor het instappen, een kaartje kopen!
De conducteur beloofde ons in de trein langs te komen, maar da’s nooit gebeurd. Prima!
In Brussel, waar we moesten overstappen, hebben we ons nog verbaasd over het tempo waarin de omroepster de spoorwijzigingen en vertragingen moest voorlezen. Omdat het daar al standaard in twee, en soms zelfs in drie of vier talen gebeurde, ratelde de dame in kwestie onophoudelijk door. Hopelijk horen dropjes en drinken bij de arbeidsvoorwaarden van deze functie.

Met enige vertraging/retard/Aufenthalt/delay kwam onze trein naar Rotterdam het station binnenrijden. In Rotterdam hebben we afscheid van elkaar genomen. Wilco pakte de trein naar Nieuwerkerk aan de IJssel om daar opgepikt te worden door de Mama. Ik vertrok via Utrecht naar Hilversum alwaar ik, lekker lui, een taxi heb genomen naar huis. Ik had echt geen zin meer om met al die bagage te sjouwen!

En nu zit het er dus op. We hebben een onvergetelijke reis gemaakt en er met veel plezier verslag van gedaan. We hopen dat jullie, trouwe lezers, net zoveel plezier hebben gehad met het lezen. Nogmaals bedankt voor de reacties en hopelijk snel tot een volgende reis!

Groetjes,
Wilco en Dennis.

Advertenties




Dag 21, 22 & 23 // Salt Lake City

27 10 2010

Salt Lake City? Wat is er gebeurd met Craters Of The Moon? Tja, de planning is afgelopen zondag veranderd in verband met het weer. De weerdiensten voorspelden regen, regen en nog eens regen. Niet echt weer om nog meer natuurschoon te bezoeken wat ons betreft. Bovendien zou het moeilijk worden Yellowstone National Park te overtreffen, dus dat maakte dat park tot een prachtige afsluiter.

We hebben de afgelopen dagen drie seizoenen voorbij zien komen. Zag de omgeving er zaterdag in Yellowstone nog redelijk zomers uit, al was het wel wat frisjes, zondag was het echt herfst. De bomen hadden de strijd opgegeven en de bladeren waren dan ook plotsklaps geel. Het regende de hele dag. We voelden ons alweer helemaal thuis, zo Nederlands leek het! Gisteren was het ineens winter; sneeuw op de bergen om ons heen. Zo snel hebben we de seizoenen nog nooit zien veranderen!

De laatste dagen hebben we lekker rustig aan gedaan. Zondag hebben we lekker uitgeslapen, een ontbijtje gepakt bij Starbucks, waarna we door ononderbroken stortregens van Idaho Falls naar Salt Lake City zijn gereden.
Daar zijn we ingecheckt bij een motel en hebben we nog even een van de grotere winkelcentra bekeken. Omdat de winkels op zondag al vroeg sluiten zijn we vervolgens een heerlijk hapje gaan eten, waarna we hebben geprobeerd of alle spullen nog wel in de koffers pasten. Conclusie: dat wordt proppen.

Maandag zijn we opnieuw lekker lang blijven liggen en hebben opnieuw een Starbucks opgezocht voor ontbijt. Echt de ideale tent voor een licht ontbijtje, met écht lekkere koffie. In Amerika drinkt men over het algemeen koffie waarbij je de bodem van je beker kunt zien. De “bold pick of the day” van Starbucks is altijd een koffie die wél van de sterkte is die we in Nederland gewend zijn. Heerlijk!

De missie die we nog hadden rond Salt Lake City was het bekijken van (en liefst ook een beetje scheuren over) de bekende zoutvlakten. Op de kaart zagen we dat de Great Salt Lake Desert vlakbij de stad begon, dus we verwachtten, naïef als we soms zijn, dat de uitgestrekte witte zoutwoestijn na een kwartiertje wel zou opdoemen! Niets was minder waar. Het landschap dat we zagen was meer viezig grijs dan prachtig wit, gelukkig wel afgewisseld met prachtige besneeuwde bergen. Op ongeveer anderhalf uur rijden van Salt Lake City hebben we een afslag genomen, zijn we een verlaten weggetje ingedraaid in de hoop daar nog iets aan te treffen, maar niets van dat al. Grijze meuk!
We zijn dus maar omgedraaid en onverrichterzake terug naar de stad gereden. Achteraf bleek, de kaart lag nog in het hotel, dat we er bijna waren.

Omdat we toch weer op tijd terug waren in de stad, hebben we een tweetal malls bezocht, hebben een heerlijke hap gegeten (inclusief véél te groot dessert voor mij) en zijn toen weer lekker op tijd gaan slapen!

Vandaag, dinsdag, is onze laatste echte vakantiedag in de USA. En wat doe je dan? Een keer echt Amerikaans ontbijten. Op naar de Denny’s dus, en een royaal ontbijt bestellen, met pancakes, worstjes, bacon, ham, toast en een soort havermoutpap. Heel gek, maar het ging niet op. Zeker niet na dat toetje van gisteravond. Wilco was zo verstandig om alleen wat toast met jam te nemen en een soort mini-oliebolletjes.

Salt Lake City is het hoofdkwartier van de niet geheel onomstreden “Church of Jesus Christ of Latter-day Saints”, oftewel de Mormonen. Een bezoekje waard natuurlijk! Temple Square, waar de vele gebouwen van deze kerk staan, doet nogal grijs, maar wel tot in de puntjes verzorgd aan. Je ziet aan geen van de gebouwen de leeftijd af. Ook al stonden sommige van deze gebouwen er anderhalve eeuw geleden al, ze zijn als nieuw! In het bezoekerscentrum vind je vele schilderijen over het leven, sterven en de wederopstanding van Jezus Christus. Ook is daar veel informatie te vinden over de Mormonen en met name over het ‘Book of Mormon’, dat naast de bijbel de basis vormt van dit geloof.

Vervolgens bezochten we “The Tabernacle”, waar het gelijknamige beroemde koor regelmatig zingt en hebben daar een orgelrecital op het “Tabernacle Organ” meegemaakt. Schijnbaar een van de mooiste orgels in de VS. Hoewel indrukwekkend heb ik er maar matig van kunnen genieten, maar dat ligt vooral aan mijn gebrek aan waardering voor het kerkorgel als muziekinstrument. Wilco wist het uiteraard beter op waarde te schatten.

In het planetarium van Salt Lake City hebben we een film bekeken over zwarte gaten, we hebben nog een mall bezocht (en niets gekocht) en hebben net een heerlijk afscheidsdinertje achter de kiezen.

Vanavond nog even de spullen opnieuw inpakken, de koffers dichtstampen en een laatste nachtje slapen in de USA.
Morgen moeten we weer op tijd op. Onze top-auto van de afgelopen weken (meer dan 6000 kilometer pure mishandeling!) moet naar de autoverhuur en wij stappen in het vliegtuig naar Chicago.
Na een snelle overstap daar, hopen we donderdagochtend in Brussel te staan. En dan nog even met de trein naar huis. Uiteraard volgt er nog een afsluitend tripreportje over deze laatste etappe. Tot dan!





Dag 20 // Yellowstone

24 10 2010

Het toppunt van natuur…, die omschrijving durf ik na vandaag wel te geven aan Yellowstone National Park. Wat een ongelofelijk schouwspel van natuur hebben wij vandaag mogen aanschouwen in, wat mij betreft, het mooiste Nationale Park dat we deze trip bezocht hebben.

Vanochtend begon voor ons vroeg, om 6:00 uur hadden we de wekker staan na een lekker nachtje slapen in ons hotel in Idaho Falls, dat op ongeveer een kleine drie uur rijden van Yellowstone ligt. Omdat we gisteren een slechte dag hadden in Zion (wat weer betreft) en we aan de hand van de weervoorspellingen zagen dat zondag een slechte dag zou worden in Yellowstone National Park, besloten we vandaag erg vroeg op te staan. Het slechtere weer (sneeuw / regen) zou namelijk in de loop van zaterdag al gaan beginnen. Hoe eerder we dus in het park zouden zijn, hoe beter. Op deze manier zouden we nog zoveel mogelijk kunnen genieten van het park.

Toen we vertrokken uit het hotel was het nog donker buiten, waardoor we slecht konden inschatten wat voor weer het zou zijn en worden die ochtend. Gelukkig bleek, na een stuk rijden, dat we wederom geluk hadden, want de zon scheen en de lucht was prachtig blauw. Na een stuk rijden, kwamen we rond 10:00 uur aan bij het park. Een ontzettend aardige parkranger heette ons van harte welkom en na ons van de nodige informatie te hebben voorzien, reden we het park in.

Op de weg naar het park toe en ook de eerste stukken in het park zelf, werden we vooral geconfronteerd met prachtige naaldbossen langs de kanten van de weg. We volgden de weg en na 23 km gereden te hebben, namen we de afslag naar rechts. Het park is ontzettend groot, dat zagen we al aan de grote afstanden die stonden ingetekend in de parkmap die we gekregen hadden. De eerste bestemming in Yellowstone was het ‘Lower Geyser Basin’ dat op route naar dé geiser van het park ligt: de Old Faithful.

Deze eerste stop in Yellowstone, waarbij we een stuk over houten vlonders konden lopen tussen de geisers en modderpoelen door, overweldigde ons al ontzettend! Allereerst was het enorm bijzonder om de rokende gaten en poelen van zo dichtbij te kunnen bekijken. Daarnaast maakte het geluid en de geur het plaatje compleet. De sissende stoomkolommen die naar buiten kwamen, het gebubbel van de modderpoelen, het omhoog komende water uit de geisers, schitterend! De omschrijvingen zoals ik ze maak klinken misschien waardeloos of zijn moeilijk in te beelden, eigenlijk moet je het ervaren wanneer je zelf in Yellowstone bent. 

Vervolgens reden we door naar het ‘Midway Geyser Basin’ dat ten opzichten van het riviertje, dat naast deze geisers liep, een stuk hoger lag. Het kokende water stroomde daardoor ook via kleine stroomversnellingen en watervallen naar het riviertje toe. Prachtig om te zien hoe het stomende water zo het koude rivierwater in liep. De geisers hier waren meer grote poelen met kokend water erin. Lange tijd geleden was één van de geisers nog actief, maar nu niet meer. De poelen hebben geweldig mooie blauwe kleuren en op de randen, die soms groen, oranje, geel of bruin zijn, zetten bacteriën en micro-organismen zich af. Hierdoor ontstaat er een geweldig kleurenpalet rondom en tussen de poelen, of spings (zoals ze in Yellowstone genoemd worden). De bassins liggen een stuk uit elkaar en ertussen is wat hoogteverschil, zodat het water ook tussen de verschillende waterbassins stroomt. Ook hier zetten de bacteriën en micro-organismen zich af, waardoor er een scala aan patronen, vormen en kleuren ontstaan. Erg bijzonder om te zien!

We waren op weg naar de ‘Old Faithful’, de grootste geiser van Yellowstone, maar onderweg er naartoe werden we steeds verrast door dampende geisers en poelen langs de weg. Hierdoor zijn we nog eenmaal gestopt en hebben we een stuk tussen de geisers doorgelopen en veel foto’s gemaakt. Ook kwamen we nog een bizon tegen die net het riviertje aan het oversteken was.

De ‘Old Faithful’ geiser spuit ongeveer één keer in de 90 minuten het water tot een hoogte variërend  van 106 tot 180 feet. Een eruptie duurt tussen de anderhalf en vijf minuten en tijdens deze eruptie spuit er (afhankelijk van de duur) 3700 tot 8400 gallons water naar buiten. Nadat wij de giftshop bezocht hadden om wat souvenirs van het park aan te schaffen hadden we weer eens geluk. Na 15 minuten wachten begon de ‘Old Faithful’ aan  een eruptie. We hadden een mooie plek op één van de bankjes die om de geiser heen geplaatst waren en konden zo genieten van het natuurfenomeen.

Na deze grote geiser zijn we onze tocht door Yellowstone gaan vervolgen, aangezien we al best veel tijd kwijt waren aan het eerste deel van de route. We zijn verder gereden en kwamen na een aantal kilometer bij Yellowstone Lake uit. Onze weg naar dit grote meer liep voornamelijk door het bos, maar toen we bij het meer uitkwamen, stonden ook hier op sommige plekken dampende geisers naast: een erg apart schouwspel om te zien.

We vervolgden onze tocht langs de Yellowstone River (stroomafwaarts) waar we onderweg gestopt zijn bij de ‘Mud Volcano’. Op deze plek ligt een grote modderpoel die behoorlijk kookt en waar een grote hoeveelheid zwavel te ruiken is (dit ruikt naar rotte eieren). Alles was bijzonder goed bereikbaar (niet alleen hier, maar tot nu toe overal in Yellowstone National Park) doordat er veel houten loopbruggen aangelegd waren naar de diverse geisers, modderpoelen en over zure gronden. De kokende modderpoel was vroeger een geiser die de modder ver over de bomen, die dicht bij de poel stonden, heen spoot.

In de buurt van deze moddervulkaan lag de ‘Dragon’s Mouth’, iets dat wij nog nooit gezien hadden. Uit een gat in de berg kwam een grote hoeveelheid stoom en daarnaast kwam er grijs water in golven naar buiten. Het geluid dat uit het gat kwam is inderdaad te beschrijven als het geluid van een grommende draak. Ongelofelijk en eigenlijk niet met een pen te beschrijven.

We zijn een korte trail van een kilometer gaan lopen over de houten vlonders die ons verder de berg op bracht. Boven kwamen nog wat bubbelende spings tegen, waarin bij sommige alleen wat kleine belletjes omhoog kwamen en bij anderen het water stevig omhoog gestuwd werd. De zwaveldamp werd soms steeds heftiger, maar was nog steeds goed uit te houden (zonder braakneigingen).

De auto stond beneden op ons te wachten en we reden verder naar de Canyon die verder stroomafwaarts lag. Onderweg veranderde het landschap van bos naar duinlandschap, naar prairie, naar rotsachtig. Fantastisch om te zien hoe het landschap zo drastisch veranderd op een dusdanig korte afstand in Yellowstone.

Voordat we bij de Canyon aankwamen, lagen er nog twee watervallen op de route. De zogenaamde upper falls waren de kleinste van de twee en hadden een hoogte van 33 meter, terwijl het water bij de lower falls een diepte van 94 meter instortte. Ongelofelijk spectaculair om te zien, vooral de laatste waterval! Hier stortte het water ook de Canyon in die op onze route lag om te bekijken. Direct werd de naam van het park duidelijk, aangezien de Canyon volledig uit gele steen bestaat. De diepte die we in konden kijken vanuit de diverse uitzichtpunten is onbeschrijfelijk en moeilijk vast te leggen op foto (uiteraard hebben we dit toch geprobeerd).

Omdat we ontzettend genoten van het park ging de tijd erg hard en we wilden graag nog een aantal zaken bekijken in het park. Tijdens deze rondtocht door Yellowstone kwamen we er achter dat we ons makkelijk twee dagen hadden kunnen vermaken (in ons tempo). De afstanden in het park zijn zo groot en het landschap is zo divers, dat er genoeg te zien valt. Wanneer je echt goed alles wilt bekijken in het park, kun je je er zeker wel meer dan een week vermaken.

We reden snel verder, want we hadden een ritje van ongeveer 70 kilometer voor de boeg om vanuit het midden naar de bovenkant van het park te rijden. Hier lagen de zogenaamde ‘Mammoth Hot Springs’ die bestaan uit een reeks terrassen van warme bronnen die door afzetting van mineralen zo zijn opgebouwd. Erg bijzonder om te zien hoe de terrassen zijn opgebouwd en hoe de natuur zich vormt. Onderweg naar deze terrassen reden we wederom door een bijzonder wisselend landschap met rotsachtige gedeelten, savanne achtige delen (zonder de hoge temperatuur dan) en prachtige vergezichten op smalle kronkelige bergweggetjes.

Het begon inmiddels al weer een stuk frisser te worden, want de zon was weggezakt achter de bergen. Op de route terug naar het midden van het park (op deze hoogte waren we ook het park binnengereden) kwamen we nog een gebied met een reeks geisers en kokende waterbassins tegen. Hier zijn we nog even gestopt en hebben we een paar foto’s gemaakt. We zijn hier niet verder het park ingelopen, omdat het al begon te schemeren en de temperatuur nog verder zakte.

Ons Yellowstone avontuur zat er op en we hebben de gehele dag schitterend weer gehad om fantastisch te mogen genieten van wat het park ons te bieden had. We hebben het uiterste uit de dag gehaald wat er mogelijk was en ongelofelijk veel verschillende dingen kunnen bekijken en bezoeken. Daarnaast hebben we ook erg veel stukken kunnen lopen tussen de geisers, springs en modderpoelen door, heerlijk!

Het aantal keer dat ik vandaag de termen ‘fantastisch’, ‘geweldig’ en ‘schitterend’ gebruikt heb ligt een stuk hoger dan tot nu toe in de verschillende Nationale Parken gedaan heb. Yellowstone was schitterend en ik zou bijna zeggen dat iedereen dit een keer gezien zou moeten hebben. Zeker wanneer je een ‘Nationale Parken Trip’ doet door de USA. Het ligt niet erg op de route ten opzichten van de andere Nationale Parken, maar het is ontzettend de moeite waard om er voor om te rijden. Onze (hoge) verwachtingen zijn in ieder geval méér dan uitgekomen en Yellowstone was in dat opzicht overweldigend!

Morgen, ja onze trip gaat gewoon verder, bezoeken we Craters of the Moon in Idaho en reizen we verder naar onze laatste bestemming van deze trip: Salt Lake City. Naast deze stad liggen nog de grote zoutvlaktes die we willen gaan bekijken. Daarna is het bijna alweer tijd om te koffers klaar te hebben voor de terugreis. Nu eerst maar even nagenieten van Yellowstone National Park en natuurlijk nog van de dingen die we de komende dagen nog op het programma hebben.

Tot morgen!





Dag 19 // Zion

23 10 2010

Misschien lag het aan het weer, dat zwaarbewolkt en druilerig was. Misschien was het het seizoen, waarin alle bloemen al verdwenen waren en de blaadjes aan de bomen nog nauwelijks hun herfstkleuren toonden. Misschien waren het de hoge verwachtingen na alle verrassende, bijzondere parken van de afgelopen dagen.
Waarschijnlijk was het een combinatie van alledrie de factoren. Feit is dat Zion Canyon National Park, dat vaak genoemd wordt als één van Amerika’s mooiste nationale parken, ons nogal tegenviel.

Zoals we gisteren door de wolken naar Bryce Canyon reden, zo deden we dat nu richting Zion. Alleen regende het er deze keer ook nog lichtjes bij. Richting Zion National Park begon het landschap al zichtbaar te veranderen. Er was steeds minder begroeiing op de bergen, die nu hun steenbruine kleur lieten zien. Prachtig!

Via een pittoresk, toeristisch dorpje reden we richting het park. Waar in de vorige nationale parken die we bezochten de overgang van het omliggende landschap naar de unieke elementen van het park plotsklaps plaatsvond, wat zeker een bijdrage leverde aan het verrassingseffect, ging dit bij Zion geleidelijker. Langzamerhand rijd je de diepe kloof in waar het in Zion Canyon om draait.

Uiteraard mochten we met ons pasje weer gewoon doorrijden van de parkwachtster. In tegenstelling tot de vorige parken die we bezochten, is Zion per auto slechts beperkt toegankelijk. Een zeer regelmatig rijdende pendelbus brengt je het diepst het park in. Onze auto hebben we dan ook achtergelaten bij het bezoekerscentrum van het park.

Het plan was om een aantal van de wandelroutes te volgen die zijn uitgezet. Met de pendelbus zijn we tot en met de laatste stop gereden. Zo konden we, droog en warm, alvast een indruk krijgen van dit park.
Het is een machtig gezicht om de enorm hoge rotswanden om je heen, tot in de wolken, te zien oprijzen. Je voelt je dan ook ontzettend klein. Indrukwekkend is het park in die zin zeker!

Op het verste punt aangekomen was het al iets harder gaan regenen. Maar om je heen kijken en foto’s nemen kan natuurlijk altijd!

We besloten de pendelbus, stop voor stop, terug te nemen naar de ingang. Bij iedere stop zijn we uitgestapt om de omgeving te bekijken en foto’s te maken. We hebben een hele kleine trail gelopen toen het even wat droger was. Deze trail liep tot de ‘weeping wall’. Regenwater druipt langzaam door de zandsteen waar deze rotsen uit bestaan en komt door, onder meer, deze wand naar buiten. Het regenwater doet er meer dan 1000 jaar over om hier weer tevoorschijn te komen! Zelfs als het buiten droog is “huilt” de rots.

Na deze korte trail begon het steeds harder te regenen en besloten we er bij de rest van de stops van de pendelbus alleen nog uit te gaan voor een paar foto’s en dan door te rijden richting Yellowstone National Park.
Ik weet zeker dat we, met mooier weer en het lopen van meer en langere trails, een beter beeld van dit park hadden gekregen. De indruk die nu vooral achterblijft is die van veel (weliswaar zeer indrukwekkende) kolossale bruine rotspartijen met veel groen ertussen en nog veel meer grijze wolk erboven. In ieder geval misten we de factor “uniek”, die bij bijvoorbeeld Bryce en de Grand Canyon duidelijk wel aanwezig was.

Inmiddels zijn we, na ruim 8 uur en 835 kilometer rijden, in de staat Idaho aangekomen. Omdat de weersverwachtingen voor de komende dagen steeds slechter worden (veel sneeuw en dus mogelijk onbegaanbare wegen), gaan we morgen al naar Yellowstone. Daarover meer in een volgend report!





Dag 18 // Bryce Canyon

22 10 2010

Regen, bewolking en onweer… dat waren de vooruitzichten die ons via de diverse weer-websites gepresenteerd werden voor vandaag, de dag dat we Bryce Canyon wilden bezoeken. Toch was er een klein lichtpuntje, ‘s-ochtends en aan het begin van de middag zou het overwegend droog zijn.

We sliepen in een klein plaatsje (Torrey) op ongeveer 2:15 uur rijden van Bryce Canyon. Gisteravond waren we lekker op tijd op ons slaapadres aangekomen, waardoor we een goede nacht konden slapen en vanochtend weer vroeg op konden staan, onze wekker liep om half zeven af. Na het gebruikelijke ochtendritueel: laptopjes aan, kijken naar de reacties op de website (waarvoor nogmaals onze dank), opstaan, douchen, koffers inpakken en pleite maken, besloten we een ontbijtje te gaan scoren.

Aan de weg, voor het motel, lag een winkel waar we onze gratis bak koffie konden halen (op naam van het motel) en waar we ons ontbijt gekocht hebben. Helemaal klaar voor de rit stapten we in onze auto en reden we richting Bryce Canyon.

Onderweg reden we door kleine (western) plaatsjes en mooie uitgestrekte valleien die we niet geheel konden overzien door het dichte wolkendek dat er in hing. Wel gaf dit een schitterend gezicht en zagen we het wolkendek in de verte over de weg schuiven. Op deze weg reden wij, dus even later reden we in een dik pak mist/wolk verder. Dit hebben we zo’n 40 tot 50 mijl gedaan, waarin het zicht af en toe beter werd, we weer een klein plaatsje passeerde en het zicht weer slechter werd.

Op een gegeven moment reden we het wolkendek weer uit, dat nog steeds laag boven de grond hing. Het uitzicht was nog steeds erg mooi vanuit de auto: hier en daar grote bergen waar wolken tegenaan, of net overheen trokken. Het landschap veranderde ook weer en nu werd steeds meer duidelijk dat we in de herfst dit gedeelte van Amerika bezochten. De kleuren van de bomen veranderden van groen naar bruin, geel of oranje. Erg mooi om langs mooi gekleurde bossen te rijden.

Bryce Canyon was onze bestemming en hier kwamen we na 2,5 uur rijden aan (onderweg wat foto’s maken kost ook tijd). Voor het park stond een groot gebouw, waarin een hotel, een restaurant en een grote winkel zaten. Hier hebben we wat spullen gekocht, waaronder twee mooie t-shirts van dit Nationale Park.

Terug de auto in en na een paar minuten rijden kwamen we aan bij de ingang van het park. We werden, zoals we gewend waren, welkom geheten door een parkranger en mochten we het park in, nadat we ons abonnement hadden laten zien. Onze eerste stop was het informatiecentrum waar we even rondgelopen hebben. Een medewerker kon ons vertellen welke uitzichtpunten en trails we het beste konden doen vandaag, gezien onze tijd in het park en het slechte weer dat er aan zou komen. Tot nu toe hadden we namelijk nog geen slecht weer gehad onderweg en ook bij Bryce Canyon scheen de zon zachtjes (af en toe achter een wolk).

We besloten (op advies) één van de populairste trails te gaan lopen van het park (die tevens omschreven stond als de mooiste trail van de wereld… jaja, die Amerikanen kunnen er wat van). We reden naar het beginpunt van de trail, één van de vele uitzichtpunten over Bryce Canyon waar we eerst vol verbazing een tijdje naar het prachtige schouwspel van rotsformaties hebben staan kijken. Misschien wordt het wat vervelend om iedere keer in elk tripreport te lezen dat de uitzichten en landschappen zo ongelofelijk mooi en fantastische waren, maar ik kan het niet laten om nu weer te zeggen dat het uitzicht écht geweldig was!

We begonnen, na een reeks foto’s en filmpjes gemaakt te hebben, aan onze stevige wandeling. Volgens het informatiemateriaal dat we gekregen hebben zou deze tocht tussen de twee en drie uur duren en leidde ons rechtstreeks door de kloof heen. We waren ontzettend benieuwd naar deze wandeling die een lengte had van ongeveer vijf kilometer met een daling van 180 meter de kloof in.

Het eerste stuk liepen we langs de Bryce Canyon, met hier en daar een stop om te genieten van het uitzicht en het landschap én natuurlijk om foto’s te maken. Vervolgens kwamen we aan bij het tweede uitzichtpunt, waarna we de kloof in zouden lopen. Het was fantastisch om steeds dieper de kloof in af te dalen en langzaamaan de rotspartijen steeds groter en hoger te zien worden (omdat we deze goed konden overzien vanaf de rand).

Tussen de rotsen staan hier en daar (partijen) met bomen en in het midden van de canyon neemt de hoeveelheid rots af en de hoeveelheid boom toe, waardoor er langzaam een bos ontstaat. We zijn zo ver afgedaald de canyon in, dat we ook een stukje door het bos gelopen hebben. Maar, wat naar beneden gaat… moet uiteindelijk ook weer omhoog, waardoor ons pad niet meer alleen maar afdaalde, maar ook weer omhoog begon te lopen.

Het was geweldig om halverwege ook tussen de grote rotsen en spleten door te kunnen lopen en vanaf alle plekken de schoonheid van de Bryce Canyon te kunnen aanschouwen. Het weer zat ook ongelofelijk mee, want de zon begon steeds meer door te komen en er was steeds meer blauwe lucht zichtbaar.

Tegen het eind van de trail loopt het pad het laatste stuk in de vorm van een reeks haarspeldbochten weer terug naar het beginpunt van de wandeltocht. Dit stuk is het zwaarst van de gehele tocht, maar het resultaat is een geweldig uitzicht over de Bryce Canyon en de omliggende bergen (waarop we de sneeuw zagen liggen). Met trots kan ik zeggen dat Dennis de gehele tocht gelopen heeft, zonder klagen (en schelden). Het was best zwaar af en toe, dus complimenten mogen er best gemaakt worden.

Na de wandeling (en het maken van ongeveer 1000 foto’s) besloten we om nog een aantal uitzichtpunten in het park te bezoeken. In de verte begon het weer al minder te worden, waren er donkere luchten en regen te zien. Omdat we graag zonder regen deze punten wilden bezoeken, moesten we een beetje doorrijden (want het laatste punt lag op 14 mijl rijden van de punt waar wij ons op dat moment bevonden).

Alle uitzichtpunten gaven ons een geweldige blik over het park en de canyon. Één mooi punt hebben we naast de uitzichten nog bezocht en dat was de zogenaamde ‘Natural Bridge’. Een grote stenen boog (die we in Arches al eerder gezien hebben). Erg mooi om nog eventjes te bekijken.

De eerste druppels begonnen inmiddels te vallen, maar wij hadden gelukkig alles kunnen doen wat we graag wilden doen en wilden zien in de Bryce Canyon. Een heerlijk stuk gewandeld door de canyon zelf en van mooie vergezichten genoten op de diverse uitzichtpunten.

We besloten naar Cedar City te rijden dat op anderhalf uur rijden van het Nationaal Park ligt. Hier hebben we een Motel 6 gevonden waar we vannacht zullen slapen. Onderweg naar het motel zagen we op de snelweg nog het ontstaan van een mini-tornado die kort daarna alweer oploste in de wolk boven ons. Jammer genoeg kwam er daarna niets meer uit, maar toch leuk om het even te zien (op de foto zie je links een klein ‘slurfje’ naar beneden komen).

Morgen rijden we naar Zion National Park, dat ongeveer op een uur rijden van ons motel ligt. Na Zion zal onze trip verder gaan naar het laatste gedeelte van onze reis dat zich rondom Salt Lake City zal afspelen. Rondom is wel een groot woord, want Yellowstone National Park ligt op ruim zes uur rijden van Salt Lake City…, maar het gaat om het idee.

Zover is het nog lang niet, eerst gaan we naar Zion National Park en daarover meer in ons volgende tripreport.

[Voor de gevorderde thuisblijver… de trip is iets aangepast, waardoor we Bryce Canyon en Zion niet op één dag, maar op twee dagen hebben gepland. We wilden graag meer tijd hebben om van Zion (en van Bryce Canyon) te kunnen genieten. Verderop in de trip zullen we waarschijnlijk geen bezoek brengen aan het pretpark Lagoon in Farmington.]





Dag 17 // Arches

22 10 2010

Rond half tien vertrokken we, na een ontbijtje bij de Subway, richting Arches National Park.
Al rijdend zie je het landschap weer helemaal van uiterlijk veranderen. Zo mooi dat je je soms afvraagt wat de argumenten zijn om van de ene plek een nationaal park te maken en van het ander niet. Pas wanneer je zo’n park binnenrijdt weet je weer waarom. Mooi alleen is niet genoeg, er moet iets zijn dat het landschap uniek maakt.

De vertaling van “arch” is “boog”, en bogen zijn dan ook de hoofdattracties van Arches National Park.

Door water en ijs, extreme temperaturen en ondergrondse bewegingen van zout zijn hoge uitstulpingen in het landschap ontstaan. Door erosie ontstaan er gaten in de zwakke plekken van deze rotsformaties, waardoor een boog overblijft. In Arches National Park bestaan meer dan 2000 van dit soort bogen, de meesten heel klein en enkele bijzonder groot. Naast deze bijzondere rotsen is ook de rest van de natuur de moeite van het bekijken meer dan waard.

Rond 11 uur reden we het park op. Via ruim 36 kilometer asfaltweg zijn mooie plekjes te bereiken.

De allermooiste plekken vind je door een stuk te wandelen. Er zijn uitgebreide wandelpaden (hike trails) uitgezet, via welke je vlakbij of zelfs onder/in de bogen kunt komen.

Het eerste paadje besloeg slechts een halve kilometer en leidde ons rond de Balanced Rock. Dit had op zich nog niets met de arches te maken, maar liet wel goed zien wat miljoenen jaren erosie kan doen. In de komende duizenden jaren zal de natuurlijke zuil waarop deze rots rust ongetwijfeld een keer de geest geven en stort de gigantische steen met donderend geweld naar beneden. Wanneer dat precies gebeurt kan niemand voorspellen…

De volgende trails die we liepen hadden een lengte van 1,2 en 1,6 kilometer en brachten ons bij de Double Arch, de North- en Southwindow en Turret Arch. De trails die rond deze prachtige bogen lopen zijn relatief vlak. Soms loop je over mooi aangelegde paden, soms ook over de rotsbodem en tussen de rotswanden door.

We besloten de Delicate Arch vanaf een nabijgelegen viewpoint te bekijken. Dit uitkijkpunt was te bereiken via een redelijk steil omhooggaand pad van bijna een kilometer. Ik kon al goed merken dat mijn conditie nog wel wat workout op de crosstrainer kan gebruiken, want terwijl ik op driekwart van de route stond te hijgen was Wilco al boven. Eenmaal boven aangekomen was de teleurstelling groot, toen bleek dat deze arch een stuk minder indrukwekkend exemplaar was dan we hadden verwacht.

De volgende trails brachten ons bij de Tunnel Arch, Pine Tree Arch en, wat mij betreft de mooiste, de Landscape Arch.

Vroeger kon je onder deze imposante boog doorlopen, maar sinds er enkele jaren geleden een enorm stuk van is afgebroken, is het pad onder de boog gesloten. Het pad loopt er nu voor langs.

De trail gaat na de boog nog even verder, maar dan wel een stuk onherbergzamer. Ik was ondertussen, na het “beklimmen” van diverse steile hellingen wel weer even klaar met hiken en we besloten dan ook niet verder te gaan. Terug was nog altijd 2,6 kilometer flink heuvelachtig terrein met een brandend zonnetje op onze bol. We waren dan ook best blij met de jerrycan ijskoud water in de auto.

Nog één fotootje van het indrukwekkende landschap, dan gaan we op weg naar het plaatsje Torrey om daar de nacht door te brengen. Morgen rijden we dan door naar Bryce Canyon National Park. En daarvan volgt uiteraard weer spoedig een verslag!





Dag 16 // Grand Canyon & Monument Valley

21 10 2010

Nadat we gisteren met hoofdpijn en moeheid ‘gestrand’ waren in Williams, waar we in een super Motel 6 geslapen hebben, stond vandaag de Grand Canyon écht op de planning. Het Nationaal Park lag op één uur rijden van Williams en doordat we de wekker om half 7 gezet hadden, konden we vroeg in het park staan.

Eerst hebben we wat boodschappen gedaan in het kleine plaatsje, zodat we onderweg weer voldoende te drinken en te eten hadden. Onze koelbox werd weer rijkelijk gevuld met vers ijs, zodat we rond 08:00 uur er helemaal klaarvoor waren.

De weg waaraan ons motel lag, was de doorgaande weg direct naar de Grand Canyon. Het leuke aan Williams is dat er, naast deze directe verbinding met het Nationaal Park, ook een treinverbinding naar de Grand Canyon ligt. Op dit spoor rijden speciale treinen die toeristen (of andere geïnteresseerden) in een gethematiseerde setting naar de Canyon brengen. Onderweg wordt de trein ‘overvallen’ door western cowboys en kunnen reizigers genieten van het mooie landschap waar de trein doorheen rijdt. Wanneer we meer tijd zouden hebben, hadden we deze treinreis graag gemaakt, want het zag er allemaal prachtig uit!

Voor ons stond onze blauwe sportwagen te wachten om ons snel naar de Grand Canyon, en verder, te brengen. Het idee was namelijk om vandaag, naast de Grand Canyon, ook Monument Valley mee te pakken (mocht de tijd dit toelaten). Zover was het nog lang niet… eerst op weg naar onze eerste bestemming!

Kwart over negen kwamen we aan bij de Grand Canyon waar we vriendelijk ontvangen werden door één van de parkbeheerders (rangers) die, na het zien van ons Nationale Park Abonnement, ons voorzag van informatiemateriaal en ons een plezierige dag wenste in de Grand Canyon.

We parkeerden de auto op de parkeerplaats in de buurt van het bezoekers informatiecentrum dat we in alle Nationale Parken die we tot nu toe bezocht hebben tegen zijn genomen. Dit is wat dat betreft allemaal goed geregeld. Er is ruim voldoende parkeergelegenheid aanwezig, de bezoekers worden van informatiemateriaal voorzien en de kinderen worden op een eigen manier behandeld en geïnformeerd over het park. Daarnaast zijn er uiteraard meer dan voldoende souvenirs te koop in het bezoekerscentrum voor zowel de kinderen als de volwassenen.

Nadat we het bezoekerscentrum bezocht hebben zijn we snel richting de Canyon gelopen. We besloten een kleine trail te doen van ongeveer een half uur die ons naar het Yaki Point zou leiden (een uitzichtpunt langs de grote kloof). We kwamen bij de Grand Canyon aan en het eerste uitzicht dat we hadden was enorm indrukwekkend! Wat een ontzettend groot gebied is dit met zoveel verschillende vormen, kleuren en hoogten. De diepte de kloof in is echt overweldigend, hier wil je echt niet invallen. Naast ons waren er nog genoeg andere toeristen die genoten van het prachtige uitzicht over de imposante kloof.

We zijn de trail gaan lopen en onderweg hebben we nog genoeg foto’s gemaakt van de Grand Canyon en de natuur eromheen. Wanneer je een stukje verder loopt zie je de kloof weer op een andere manier, waardoor het uitzicht veranderd, de kleuren veranderen, schaduwwerking gaat werken en bepaalde vormen weer anders tot uiting komen. Ook kwamen we tijdens onze voettocht nog een paar dieren tegen, waaronder wat eekhoorntjes en een grote spin die het pad voor ons overstak.

Uiteindelijk zijn we niet bij het Yaki Point uitgekomen, omdat we graag nog wat uitzichtpunten wilden bezoeken met de auto. We zijn daarom teruggelopen naar de auto en verder gereden langs de kloof. Onderweg zijn we nog ongeveer 5 of 6 keer gestopt om van het uitzicht te genieten en heel veel foto’s te maken. Zelfs Dennis, die normaal gesproken niet zoveel foto’s maakt, was niet te stoppen met zijn camera.

Langzaamaan werd, hoe verder we langs de kloof reden en uitzichtpunten bezochten, steeds meer van de Colorado rivier zichtbaar. Aan deze rivier hebben we de Grand Canyon te danken. Ook waren goed de verschillende kleuren van de steenlagen te zien (niet alleen bij dit uitzichtpunt, maar bij alle uitzichtpunten tot nu toe) waarvan de oudste laag tussen de 1840 en 1680 miljoen jaar oud is en de ‘jongere’ steenlagen (die je bovenaan de kloof vind) ongeveer 270 miljoen jaar geleden ontstaan is. Wanneer je je dan voorstelt dat wetenschappers de aarde op 4500 miljoen jaar oud schatten, besef je pas echt hoe oud de Grand Canyon al is en hoe oud de steenlagen zijn die je ziet.

Nogmaals waren ook hier de uitzichten overweldigend en moeilijk te omschrijven. Foto’s zeggen een hoop, maar wil je de grootsheid en diversiteit in diepte, kleur en vormen écht goed ervaren, dan moet je zelf aan de rand van de kloof staan en het Grand Canyon National Park zelf bezoeken.

Onze dag zat er nog niet op en omdat we vroeg vertrokken waren vanochtend, hadden we nu nog ruim voldoende tijd om verder te rijden richting onze volgende bestemming: Monument Valley.

Onderweg kwamen we nog een prachtige kloof tegen waar we nog even zijn gestopt om er een stuk naar toe te lopen en wat foto’s te maken. Wanneer je de Grand Canyon uit rijdt beginnen hier en daar al wat Indianen kramen en standjes met allerhande spulletjes te verschijnen. Voornamelijk op de parkeerplaatsen bij de zogenaamde ‘scenic views’.

Nu kwamen we écht in gebieden terecht waar de Indianen de baas zijn, omdat we langzamerhand steeds dichter in de buurt van Monument Valley kwamen. Het is schitterend om het landschap te zien veranderen tijdens de autorit. De kleuren veranderden van rotsachtig grijs, naar geel, naar oranje/bruin, waardoor we nog meer het idee kregen steeds dichter bij Monument Valley te komen.

Het gebied Monument Valley wordt beheerd door Indianen en daarom was onze Nationale Park pas ook niet geldig hier. De ruigheid van het landschap met de typische oranje/bruine rotspartijen die ‘opeens’ uit het landschap schieten zijn erg apart om te zien en veel gebruikt in western films. Zo zijn Back to the Future III en verschillende films waarin Clint Eastwood een hoofdrol speelt, hier opgenomen. Nu waren ook wij in het gebied dat steeds meer op een western film begon te lijken.

Langzaamaan verschenen de enorme rotsen aan de horizon. Na wat foto’s gemaakt te hebben langs de doorgaande weg, besloten we om rechtsaf te draaien en richting het informatiecentrum te rijden dat beheerd werd door de Indianen. Voordat we het terrein op mochten, moesten we per persoon vijf dollar betalen, dat ons toegang gaf tot het informatiecentrum en het park zelf waar we met de auto doorheen mochten rijden.

Eerst hebben we wat foto’s gemaakt vanaf het terras van het informatiecentrum, hebben we een rondje gelopen door het centrum en zijn we naar de prijs van het hotel gaan informeren dat naast het informatiecentrum gebouwd is. De prijs lag niet geheel binnen ons budget en werd het zo langzamerhand tijd om een stukje door het park te gaan rijden, omdat het om 19:00 uur dicht zou gaan. De zonsondergang zou een half uur daarvoor zijn en het was nu 17:15. We waren inmiddels wel de tijdzone gepasseerd, waardoor we, qua tijd, een uur dichter bij Nederland zijn gekomen (het tijdsverschil is nu geen negen uur meer, maar acht uur).

We stapte de auto in, en Dennis stond te popelen om met onze sportwagen het ruige terrein van het park op te rijden vol zandheuvels, stenen, geulen, kuilen, gaten en vooral een hoop stof en oranje/bruin zand. Tijdens de rit zijn we een aantal keer (kort) uitgestapt om foto’s te maken van het onwaarschijnlijk prachtige schouwspel aan rotsformaties waar we middenin stonden. Het landschap was totaal anders dan we eerder vandaag zagen bij de Grand Canyon, maar ontzettend bijzonder! De langzame zonsondergang zorgde voor een kleurwisseling en langzaam maar zekere verandering van schaduwen en vormen. Ook in dit geval zeggen foto’s veel meer dan woorden, waardoor ik een hoop foto’s toegevoegd heb aan dit tripreport. Ook de camera van Dennis heeft in dit gebied overuren gedraaid, want het landschap was indrukwekkend mooi!

Iets over 19:00 uur reden we de trail af en was de auto niet meer zo blauw als aan het begin van de dag. In de velgen en op de achterklep lag een lekker laagje oranje/bruin stof dat er ook nog steeds op lag toen we na anderhalf uur rijden aankwamen in Blending. Hier hebben we in een lokaal restaurantje heerlijk gegeten en besloten we om in het nabij gelegen Super 8 motel te gaan slapen. Voor het eerst deze trip (met uitzondering van het Sahara Hotel in Las Vegas) niet in een Motel 6.

Nu ik dit tripreport schrijf kan ik vertellen dat we heerlijk geslapen hebben en we nog een klein uurtje moeten rijden voordat we in Arches National Park aankomen, dat we vandaag zullen gaan bezoeken.

Hierover natuurlijk meer in het volgende tripreport.